Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Η υποταγή στην ηθική

  Η υποταγή στην ηθική θα μπορούσε να ήταν ολέθρια αν δεν συνοδευόταν από μία εκ βαθέων συναίσθηση. Πιστεύω πως σε αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Είμαι ηθικός, γιατί πιστεύω σε όλα αυτά που πράττω και τα πράττω, όχι ενάντια στην θέλησή μου αλλά με βαθιά πίστη και θέληση σε αυτό καθ' εαυτό το νόημα της πράξης μου. Δεν ενοχλούμαι από τις επιταγές των πράξεών μου διότι δεν οδηγούνται από κανόνες, μα από τα βαθύτερα θέλω μου και καθώς τα πράττω αγαλιάζομαι και εξακολουθώ... 
   Μία υποταγή και σε ένα και μόνο ''πρέπει'' ενέχει κινδύνους και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα. Θα μπορούσε -η υποταγή- να ομοιάζει με το σκύψιμο του κεφαλιού σε κάποιον εμπνευσμένο μονάρχη θα μπορούσε να είχε την ίδια αξία ακόμη και με την μορφή μίας κεκαλυμμένης απελπισίας που ανιχνεύει παρηγοριά σε όμορφα λόγια ή πράξεις βολικές ή και στα δύο ή και σε ακόμη περισσότερα. Η λέξη ''υποκρισία'' για παράδειγμα θα είχε την δυνατότητα να εμπλακεί ομοίως και η άλλη: Άλλοθι.
   Η ηθική δεν διδάσκεται, υπάρχει μέσα μας και είναι κομμάτι του εαυτού μας. Όταν διδαχθεί δυναστεύει διότι ''δολίως'' επιβάλλεται ακόμη και όταν
το υποκείμενο ομοννοείσει, πεισθεί. Η επιβολή, αναγκάζει-υποβάλλει το άτομο, του διαφέρνει την πάστα. Κάποιοι θα πουν πως το κάνει καλύτερο, πως το εκπαιδεύει, εγώ θα πω πως το ντύνει. Πως μόνο αυτό καταφέρνει με τις διδαχές της. Οι μύχιες επιθυμίες του παραμένουν σθεναρές μέχρι το ξεπέταγμα που περιμένει με την σειρά του την ώρα, που ενδεχομένως να μην έρθει ποτέ. Εξαρτάται από την πειθώ του δασκάλου-δυνάστη-καθοδηγητή.
   Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μία συναισθηματική κρεούργηση με ευτυχές αποτέλεσμα! Για μία εθελούσια καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας. Θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε για όλα εκείνα τα καλά που αφίχθησαν με τους νόμους και για όλα εκείνα τα αποτρόπαια που εκδιώχθησαν. Δικαίωμά μας. Δικό μας και το μαχαίρι και το πεπόνι. Όπως επίσης αναφαίρετο δικαίωμά μας είναι να εξακολουθήσουμε να βγάζουμε συμπεράσματα, νόμους και κανόνες από όλα εκείνα τα ρητά του δογματικού χαρακτήρα που πλέον δεν πολυπιστεύουμε εξακολουθώντας την παράδοση, εκμαιεύοντας από τον σωρό, νέα 'ηθικά' άτομα -με ελάχιστη δύναμη εναντίωσης- εφευρίσκοντας νέους κανόνες, ερμηνεύοντας ή αναδομώντας τους παλαιούς αγνοώντας τόσο το αίσθημα, όσο και το συναίσθημα στο όνομα της όποιας τελειότητας. Το μέγα δράμα είναι πως το άγχος της ηθικότητας μεταφέρεται τεχνηέντως ακόμα στην πολιτική με τον μανδύα του πρέποντος, ανοίγοντας νέα κεφάλαια και νέες συζητήσεις, που αποτέλεσμα έχουν νέους άγραφους κανόνες -που είναι και οι χειρότεροι γιατί απευθύνονται στην ψυχή και στην μεγαλοσύνη μας-, νέα φράγματα, καινούρια 'είθισται' και επιπλέον κανόνες ''χρηστής'' συμπεριφοράς.
   Αλήθεια πόσο να απέχει η ουσία της λευτεριάς;
   Θα μπορούσε να ήταν ακόμη και αστείο αν δεν ήταν τόσο τραγικό, διότι στον πυρήνα της ηθικής δεν θα ανακαλύψουμε τίποτα το ηθικό όσο και αν ψάξουμε. Το μόνο κέρδος θα ήταν η ματαιότητα, και η δουλική υποταγή στο στόμα του κόσμου ή του Θεού που δεν λένε ποτέ τίποτα -για να είμαστε δίκαιοι θα πρέπει να αναφέρουμε πως πολλοί εκτιμούν πως ο δεύτερος επιφυλάσσεται. Ιδίως οι εκπρόσωποί του. Σεβαστό-. Θα μπορούσαμε λοιπόν -σύμφωνα με τις 'ουσιώδεις' νουθεσίες- να περιμένουμε την χαρά από την ζωή που ζούμε -και όχι από εκείνη που θα επιθυμούσαμε να ζήσουμε-, μέσα από την συγκατάθεση του στόματος του όχλου ή από την επιφύλαξη του Θεού.
   Πραγματικά λυπηρό αν σκεφθεί κανείς πως θα είχαν την δυνατότητα όλα να ταιριάξουν με κάποιον τρόπο μεταξύ τους. Τα πάντα βρίσκονται στο μυαλό μας μέσα.
     Μήπως αν αφήναμε το χέρι μας να τα ανακατεύει μονάχο του;
    Ποιος ξέρει, μπορεί και να μπορούσε να απλώσει το δάκτυλο και να μας δείξει, την δική μας την ευτυχία, που δικαιούται να είναι αλλιώτικη από εκείνη του διπλανού...
 
  •    Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χρησιμποιούσουν τον ακόλουθο συνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης