Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Προς την απλότητα

     Πολλές φορές φορές αναρωτιέμαι γιατί  αναμασάω τις ίδιες σκέψεις -σαν κάποιο πεινασμένο ζώο το κουφάρι της σιτεμένης δορκάδας- προσπαθώντας να βγάλω συμπεράσματα από στεγνές έννοιες. Το μυαλό μου φρακάρει σε κάτι που πιστεύει πως έχει νόημα, μα όσο ξεσκαλίζει τα μέρη που συνθέτουν την επίμαχη έννοια, τόσο ανακαλύπτει την ασημαντότητά της σε σχέση με όλα εκείνα που ανακαλύπτει. Το σύνθετο βολεύεται υπέροχα στο αρχικό και καλύπτει ολοσχερώς την αξία της απλότητας. Πίσω από μία λέξη κρύβονται άλλες απλούστερες μα περισσότερο σημαντικές που αξίζει κάποιος να εντρυφήσει στο μεγαλείο της μοναδικότητάς τους. Ομοίως, πίσω από κάθε μας κίνηση, μέσα σε σε κάθε μας ενέργεια, υφέρπει ο βαθύτερος λόγος, η καλοκρυμμένη αιτία που επιμένει κάτω από την επιφάνεια να δηλώνει παρούσα αναμένοντας τον επίδοξο στοχαστή να σκαλίσει να ψάξει να βρει και να αναλύσει το προφανές, πανηγυρίζοντας τους θησαυρούς που κρύβει μέσα του.
   Όλοι θα είμαστε πολύ τυχεροί αν καταφέρουμε να αποκρυπτογραφήσουμε την βαθύτερη έννοια των γεγονότων που ευθύνονται για τις πράξεις, τις κινήσεις και τα λεγόμενά μας. Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσουμε να
βρούμε τα χαμένα χρώματα της παλέτας που όλοι έχουμε, ώστε να σχεδιάσουμε με καλύτερο τρόπο την υπόλοιπη ζωή μας.
   Η θυσία θα μπορούσε να αποκτήσει νόημα, η θεσπέσια σκέψη ουσία, διότι ο λόγος δεν θα είναι πλέον κρυφός, περιπεπλεγμένος, πρόχειρα βολεμένος μέσα σε συνήθεις εκφράσεις, θα είναι πρωτογενής, σαν το πρώτο άτομο της ύλης και ουσιαστικά περιούσιος.
    Σου δίνω αυτό το ''κάτι'' γιατί έτσι μου ήρθε.Τόσο απλά και τόσο ώριμα. Παράδειγμα αναφέρω.
   Δεν προλαβαίνω να νιώσω όμορφα για την πράξη μου γιατί ήδη σε έχω ξεχάσει και σένα και την κίνησή μου. Δεν μαζεύω την χαρά των ματιών σου και δεν πιστώνομαι την ευγνωμοσύνη σου ούτε και περιμένω μεταθανάτια ανταμοιβή. Δεν πρόλαβε να μου αρκέσει η χαρά σου και δεν ολοφύρομαι στην ιδέα της ανάγκης σου. Σε καμία περίπτωση δεν νοιώθω σπουδαίος στα μάτια σου και άξιος σε όλους τους άλλους που με βλέπουν. Ποτέ δεν θα εξαργύρωνα το βλέμμα εκείνο της παραδοχής σου ούτε θα απολάμβανα την θεϊκή χαρά της δικής μου υπεροχής -τόσο σε ανθρωπιστικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο- Όχι δεν θα είμαι πλέον σαν όλους εκείνους που προσφέρουν μέσα από πράξεις συνείδησης. Το κάνω μόνο και μόνο γιατί μου έτσι μου βγήκε την δεδομένη στιγμή. Μετά από χρόνια ίσως. Ξαφνικά σαν την σφαλιάρα του εξυπνάκια φίλου. Μακάρι να μου έβγαινε συχνότερα.
   Τώρα δεν μένει παρά να βρω τους λόγους που δεν μπορεί να συμβεί...

  • Τα sites που επιθυμούν να αναδημοσιεύσουν το άρθρο παρακαλούνται να χρησιμποιούσουν τον ακόλουθο συνδεσμο: Γράφει ο  Γιώργος Σ. Πολίτης