Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Πυρά εκ των έσω...

    Οι δυσκολότεροι εχθροί θα είναι πάντα οι αιφνίδιοι, όλοι εκείνοι που κανείς δεν περιμένει γιατί συναναστρέφεται τακτικά μαζί τους και τους θεωρεί φίλους του. Η κεκαλυμμένη ανταγωνιστικότητα και η με μεγάλη υπομονή πικρή ανοχή, της όποιας -έστω και θεωρητικής- ανωτερότητας του υποκειμένου είναι ο καθαρότερος λόγος. Κάποτε η ευκαιρία γίνεται εμφανής και η παρορμητικότητα του ενστίκτου ακατάσχετη.
     Εκπλησσόμεθα! Η αλήθεια είναι αυτή, διότι περιμέναμε από όλους την επιτίμηση, τον πόλεμο, την αμφισβήτηση, εκτός από το συγκεκριμένο άτομο, όμως η λαμπρότητα της αλήθειας ανέκαθεν πόναγε τα μάτια. Και η μορφή του ''συμμάχου'' το ίδιο, την ώρα που αναλύει επιθετικά τα επιχειρήματά του ή δολίως διαβάλλει. 
       Θα μπορούσε η απαξία να είναι μία μορφή αντιμετώπισης, διότι οι λογικότητες εκλείπουν την ώρα της άφθαστης έκπληξης και η πίκρα -επίσης θα μπορούσε- να είναι το
κυρίαρχο συναίσθημα, όμως τα πράγματα δείχνουν ακόμα χειρότερα, διότι χαστουκίζεται η φιλοσοφία μιας ολάκερης θεωρίας που πήρε χρόνια να συνταχθεί και κοστίζει σίγουρα πολύ παραπάνω από την ιταμότητα της εκδηλωμένης ''φίλιας'' κίνησης. 
         Η υποταγή στο συναίσθημα της μασκαρεμένης ζήλιας -αν περί τέτοιας πρόκειται- υπερισχύει και επιπλέει χοντροειδώς στο όνειδος, γιορτάζοντας μία και μόνη νίκη. Στροβιλίζεται περιπλέκοντας τα 'αργύρια' στον ισχνό κορμό της. Μα δεν πονάει τόσο η ήττα με την άρτια έννοια του όρου, όσο το 'κρίμα' των αφόρητων αφομοιώσεων των σθεναρών συναισθημάτων για την λαθεμένη απόφαση της επιλογής του ατόμου ως φίλου, ως συντρόφου, ως συνεργάτη και ακόμη ως ...συγγενή.
           Μέσα σε όλο αυτό το νταβαντούρι όμως, έρχεται καλπάζοντας η νίκη αναγεννώμενη ως νέος φοίνικας και πανηγυρίζει πανηγύρια τρελά. Πόσες φορές αναγκάστηκε μέσα σε όλο το διάστημα της υποχρεωτικής σύμπνοιας να ξεστομίσει -το ιταμό άτομο- επαίνους στο πρόσωπο που κατά βάθος απέρριπτε; Πόσες φορές η μορφή του πήρε την όψη της χαρούμενης ευγνωμοσύνης την ίδια ώρα που η ψυχή του σπαρταρούσε βολεμένη στην βρόμα της θολής υποχρεωτικότητας; Πόσο πόνο μάζευε το πάμφτωχο ζώο ξεπουλώντας την κρίση του, αδυνατώντας ειλικρίνειες;
          Μόνο και μόνο για όλα αυτά που τόλμησε να ''ομολογήσει'' του αξίζει μια σφιχτή αγκαλιά κατανόησης. Η δικιά μας. Την δίνουμε όχι μισαλλόδοξα κάνοντας τους κύριους υπερασπιστές της υπερβολικής συγχωρητικότητας, αλλά κατανοούντες πλήρως την ύστερη πτώση των εορταστικών του εκδηλώσεων και την δεδομένη διαδικασία επαναφοράς και αποδοχής που ασφαλώς και ''δικαιούται''.
           Στο πλάι μου καλύτερε φίλε μου, να μου θυμίζεις την φθαρτότητα της εμπιστοσύνης μου και την ανάγκη του χαρακτήρα μου να θεωρεί εξ ορισμού ορθούς και καλοπροαίρετους τους πάντες. Μάλλον καλό μου έχεις κάνει, αλλά δεν σου το λέω για μην να σε πικράνω τις ώρες που γιορτάζεις την νίκη σου...