Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Για την Ελλάδα λοιπόν...

    Έχω την εντύπωση πως βρισκόμαστε σε ένα συνεχές πάλεμα. Αγωνιζόμαστε αγωνιωδώς να βρούμε αντίπαλο, ενώ στην ουσία παραμένουμε μόνοι μας στο χώρο που έχουμε με προσοχή επιλέξει ώστε όντας ασφαλείς να ανασαίνουμε επαρκώς τις ανάσες που δικαιούμεθα. Η έλλειψη ξεκάθαρου στόχου είναι ένα από τα βασικά και ουσιώδη προβλήματά μας. Το θολό τοπίο έχει την δυνατότητα να απασχολήσει το μυαλό και την δράση μας, αλλά για λίγο και αυτό συμβαίνει  επειδή με αυτό που καταπιανόμαστε δεν το θέλουμε αρκετά. 
     Μας λείπει η οργάνωση ως άτομα, ως ομάδα και άρα και σαν λαός. Θα πρέπει για να ''ξεσκαρτάρουμε'', να ξεκινήσουμε πολύ πίσω και δεν έχουμε ούτε την διάθεση αλλά ούτε και το σθένος να το πράξουμε. Προτιμούμε παράφορα το ''κάπου στη μέση'' από την ολοσχερή αντίδραση. Συμπαθούμε το μέσον, το μέτριο και το ασφαλές. Μπορεί να να υποφέρουμε μέσα μας -διότι ασφαλώς και κουτοί δεν είμαστε- αλλά καταφέρνουμε και κρατάμε την αυτοκυριαρχία και ακόμα και το ύφος μας, αποπνέοντας την ζωογονητική εντύπωση του μόνιμα απασχολημένου με την αναπόληση. Πώς ήμασταν κάποτε!!! Και βρίζουμε διότι θεωρούμε πως όταν κάποιος κατέχει άπαξ, δικαιούται το κεκτημένο του στο διηνεκές.
    Τα καλά ''κόλπα'' αγαπητοί μου είναι σαν τις ωραίες νεαρές κυρίες. Τις πολύ νεαρότερες
ημών. Θέλουν κότσια, μυαλό και συνεχή ενασχόληση για τις κρατήσεις ''ζωντανές'' και προσφέρουσες. Άλλως το όραμα φθίνει. Το χθεσινό βόλεμα, σήμερα ξεβολεύει.
     Και τσαντιζόμαστε, αλλά πού να τρέχουμε τώρα να ξαναχτίζουμε και εξακολουθούμε να ανεχόμαστε ηπίως τον καταναγκασμό ιστάμενοι συνεπείς στην ραστώνη, η οποία μας κυριεύει με μία δαιμονική δύναμη λίγο πριν τις ειδήσεις των οκτώ, με μια σπουδαία αναμονή, με ένα παγωμένο ποτήρι μπύρα και τα πόδια βολικά απλωμένα στο χιλιοκτυπημένο τραπεζάκι εκείνο του σαλονιού που αντέχει κόντρα σε όλα τα βάρη, να μας ανέχεται από τότε που παντρευτήκαμε και θα το κάνει -με την παρούσα οικονομική κατάσταση- μέχρι το τέλος της ζωής μας. Είναι και μακριά το μαγαζί που πουλάει φθηνά τα καινούρια. Και λεφτά δεν έχουμε, Ε...; 
     -Πιάσε μια παγωμένη ρε Μαρινάκι, αρχίζει ο Πρεντεντέ. ! 
     Μαλακώσαμε κύριοι. Και κυρίες επίσης. 
  Μαλακώσαμε και χάσαμε το βλέμμα του αετού ενώ αντιθέτως υιοθετήσαμε εκείνο της παιχνιδιάρας κότας -οι περισσότεροι δηλαδή, γιατί εξαιρέσεις πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν-. Ευγενείς, τέως ευκατάστατοι, πλήρεις ιδεών πολιτισμού και γνώσεων, συνηθίσαμε τις λεπτές μας ακροβασίες μεταξύ μιας ευαίσθητης φιλοσοφίας που κατατροπώνει τις λογικές και μιας αδυσώπητης συμφεροντολογικής πρακτικής, με την γραβάτα χαλαρωμένη.
     -Έξυπνα φέρσου. Πέρνα εσύ καλά και άσε τον άλλον να τρέξει για εκείνον που δεν μπορεί. Και έχει ο Θεός.
     Μέσα σε μία ετοιμόγεννη εποχή, μελετούμε το φτερό που σέρνει στον αέρα ο άνεμος και ονειρευόμαστε όνειρα ενώ ο υπέρηχος δείχνει κατακόκκινο κίνδυνο. Η ηλίθια χαρμοσύνη του λεπτού, της ώρας, της ημέρας ενέχει υποταγή, μην γελιέστε, διότι η γενναιότητα και η αξία της απόφασης αφήνεται πολύ πίσω δυστυχώς, περιμένοντας τον επιδέξιο -πισινό μας- που επιβάλλει βολές στο μυαλό μας, να κουραστεί να ιδρώσει ώστε να αποφασίσει να σηκωθεί για να κάνει την έκτρωση. Αν δεν το καταλάβατε ζούμε σε κόσμο αντρών. Οι ''εκτρώσεις'' σχεδόν επιβάλλονται και από τον νόμο του Έλληνα αλλά από την ιστορία! Ακόμη και έτσι όμως, τίποτα δεν έχει ολοσχερώς χαθεί. Ο Ελύτης είπε πολύ σωστά πως ακόμη και αν μείνει ένας μοναχά Έλληνας ζωντανός, θα μπορέσει να ξαναχτίσει την Ελλάδα. Το πιστεύω και εγώ ως ο ταπεινότερος οπαδός του, όμως πρέπει να λιγοστέψουμε τόσο; Δεν μας φτάνει η ανάσα του σατανά στον σβέρκο μας; Πρέπει να νιώσουμε και τα σάλια του αντέχοντας και την γλώσσα του ακόμη; 
   Χρειαζόμαστε εκείνο το πάθος της ομάδας μας. Πάει και τέλειωσε. Ας βάψουμε τον αντίπαλο με τα χρώματα της ομάδας που μισούμε. Και να ο ξεσηκωμός. Ας ξεχυθούμε στους δρόμους ζωηροί με φρόνηση, με όπλα τα δίκια μας. Μας έκλεψαν το πέναλτυ μωρέ τι κάθεστε!!! Οι ψυχές μας μπορεί να είναι ατελείς, ημιπρόσωπες, χαλαρές, αλλά είναι και ευσυγκίνητες. Ναι. Σκοτώνουμε κάποιον που μας κοίταξε στραβά και δίνουμε ακόμη και την ζωή μας ώστε να σώσουμε κάποιον ξένο, επειδή έτσι μας ήρθε. Επειδή έτσι μας την 'κάρφωσε'. Διάολε για αυτό είμαστε Έλληνες! Είμαστε όπως μας έρθει. Καλό αυτό, αλλά συνεχώς τον τελευταίο καιρό το σύστημα μπλοκάρισε και μας έρχεται μόνιμα αλλιώς. Να το κοιτάξουμε λίγο...
   Την έχουμε την τόλμη και την φαντασία, διότι αν δε είμαστε τόσο τολμηροί και τόσο ευφάνταστοι δεν θα μεγαλουργούσαμε στις επιστήμες. Ούτε επίσης θα θεωρούσαμε δικαίως τους εαυτούς μας -οι άντρες- τους καλύτερους εραστές! Ε...; (γελάτε γυναίκες θα το αντέξουμε) Όλα μαζί σε ένα τσουβάλι. Έτσι είμαστε πάντοτε όμως. Έτσι. Ξερά και χλωρά μαζί.
     Τι θα λέγατε μωρέ, αν κάναμε μία προσπάθεια να τους κάνουμε να μας θαυμάσουν; Εκείνους ντε, που τόσο καιρό μας απαξιώνουν; Να τους αφήσουμε να μας χαζεύουν ενεοί την ώρα που θα βασανίζουμε ανηλεώς την βλακεία και την τεμπελιά μας τρομάζοντας από την ίδια μας την δύναμη; Να βγούμε -λέει- αμέσως μετά στους δρόμους για τα δίκια της πατρίδας μας -και τα δικά μας ασφαλώς μην τρελαθούμε τελείως. Η κάθαρση του εαυτού, δεν γίνεται με τόσο άμεσο τρόπο- κυριευμένοι από το ίδιο μας το πάθος για να αποδείξουμε στους επικριτές και στους εφησυχασμένους συντρόφους πως είμαστε ακόμα ζωντανοί.
       Καλά δεν θα ήταν;
     Αν είχαμε το πάθος -λέω- του απατημένου συζύγου; Μήπως εκείνο του αφιονισμένου οπαδού; Του εκδιωγμένου συνδικαλιστή ίσως; Όχι, όχι. Τίποτα.. Καλύτερα του αδικημένου πολίτη νομίζω ή έστω εκείνου του τραγικού ανθρώπου που έπαψαν να τον σέβονται και που από περήφανος έγινε ''χοντρά'' τσαντισμένος. Θριαμβευτής της ανεκτικότητας και του ασκητισμού του. Ξέρετε εσείς. Μα αν δεν με αντιλαμβάνεστε να το θέσουμε και αλλιώς:
      Εδώ ρε δεν ανεχόμαστε να μας κλέβει την προτεραιότητα στον δρόμο ο αδελφός μας και θα τους αφήσουμε να μας τρακάρουν ενώ πετάγονται από stop και να μας βγάζουν και την γλώσσα; Δεν είναι εντελώς τρελό; Έλεος. Γίνονται αυτά στον Έλληνα ρε, που έχει φάει τους δρόμους με το κουτάλι και είναι και ο καλύτερος οδηγός;

      Σοβαρεύοντας, δεν θα ήθελα με κανένα τρόπο να δεχθώ πως σαν έθνος βιώνουμε μία εκούσια υποταγή. Η ιστορία που πάντοτε λάθευε ή έστω που σαν κάκιστη καθηγήτρια ποτέ της δεν κατάφερνε να διδάξει, ωρύεται εκ νέου πως κάτι γίνεται λαθεμένα. Ας την ακούσουμε μία φορά. Ας της δώσουμε το δικαίωμα της μίας επιτυχημένης παράδοσης.  Αυτό το λάθος που συντελείται, δεν είναι τίποτα άλλο από την υπερεκλεπτισμένη μορφή της βαρβαρότητας που ανοιχτά αποδεχόμαστε αρκετό καιρό τώρα, υποδυώμενοι τους αγίους.
        Ας το πάρουμε απόφαση και ας λάβουμε τα μέτρα μας, γιατί ούτε άγιοι είμαστε και ούτε ποτέ θα καταφέρουμε να γίνουμε, διότι και οι πειρασμοί είναι πολλοί (προσβάσιμα ταμεία, πρόθυμοι προμηθευτές, ωραίες γυναίκες, δύστροποι σύζυγοι, παλιές καταβολές και άλλα πολλά...) αλλά και στο μακρύ μας βάθος, είμαστε από εκείνους τους Έλληνες που μπορεί να αργούν, αλλά είναι να μην τα ''πάρουν'' στην τελική, πετάξουν τα ντεμοντέ φωτοστέφανα και κάνουν τους βόρειους να εντρυφήσουν στα τρομερά μυστικά της ηδονής που κρύβει η εκδίκηση...
        Και τα λεφτά σας και την ζωή μας!!!
        Ιταμό; Άδικο; Τι να κάνουμε η ζωή δεν ήταν ποτέ δίκαιη και πάντοτε έκρυβε ανατροπές.