Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Κατωτερότητες επωνύμων

   Οψίμως έκπληκτος και ενεός ομολογώ, διάβασα την εκ βαθέων συνέντευξη-εξομολόγηση (η οποία και παρατίθεται κατωτέρω) μιας συγγραφέως γνωστής και μη εξαιρετέας που εμίλησε πριν από αρκετούς μήνες θίγοντας την ουσία του προβλήματος. Το χρήμα. Ειλικρινά έχω αναγκαστεί αρκετές φορές να πω στην ζωή μου πως οι πλούσιοι μιμούνται την ζωή των φτωχών και γίνονται πλουσιότεροι, όπως έχω καταλάβει πως από φτωχό υπάρχει περίπτωση να πάρεις κάτι. Από πλούσιο και διάσημο οι πιθανότητες μειώνονται δραματικά, διότι όπως ''ορθώς'' ισχυρίζεται ο κάθε ένας από αυτούς κουράστηκε να αποκτήσει τα πλούτη του ή παιδεύτηκε να γίνει γνωστός και άρα αδυνατεί ''συνδρομές''...
  Ζήτησαν από την συγκεκριμένη συγγραφέα κάποια σχολεία, κάποιοι αναγνώστες της μερικά βιβλία της δωρεάν. Την θύμωσαν και μάλιστα πολύ.  Εξεμάνη και δη δημοσία, λέγοντας πως είναι μία επαγγελματίας του είδους και ως τέτοια δεν είναι δυνατόν να επιτρέπει στον εαυτό της να να μοιράζει τον κόπο της και κατ' επέκτασιν το ''επιμορφωτικό'' της έργο δωρεάν, πρώτα γιατί την μειώνει σαν άνθρωπο κατόπιν σαν
επαγγελματία μιά και έχει μοχθήσει να το αποτυπώσει στο χαρτί και αμέσως μετά (αυτό που το βάζετε) διότι θίγει γενικευμένα τον κλάδο (βλ καλλιτέχνες-cd- διαφυγόντες φόροι κτλ).
Έχει τα δίκια της μέσα στα τεράστια άδικά της.
Η συγγραφέας παίρνει ένα συγκεκριμένο αριθμό βιβλίων (από τριάντα έως πενήντα αν δεν κάνω λάθος για να διαθέσει σε φίλους και συγγενείς) από το εκδότη της, ενώ όσα άλλα χρειαστεί τα αγοράζει σε προνομιακή τιμή (βλ. βιβλιοπωλείου). ...Δεν μπορεί λοιπόν να μοιράζει δεξιά και αριστερά σε κάθε θαυμαστή της τα χρήματά της. Τα χρήματά της. Τα χρήματά της. Δεν ακούγεται καλό ε; Δίκιο έχετε. Ας αλλάξουμε τις λέξεις και ας πούμε τα βιβλία της ή τον κόπο της εν κατακλείδι. (Εσείς όμως θα ξέρετε. Τα χρήματά της.)
  Όσο επαγγελματίας και αν νιώθει κανείς, -η συγγραφή στον αγνό εργάτη του είδους παραμένει ανάγκη- ο συγγραφέας καταθέτει ψυχή, πάσχει μαζί με τους ήρωές του τα δεινά τους και χαίρεται άλλο τόσο στο πλάι τους για τις χαρές τους, τόσο πολύ, που θα το έκανε και τζάμπα. Δακρύζει κιόλας από την φόρτιση(!) και αν δεν το κάνει, τουλάχιστον ανατριχιάζει στην σκέψη πως θα μπορούσε να αντιστοιχεί την κάθε λέξη την κάθε γραμμή της γραφής του, με την δεκάρα. ''Στις τόσες σελίδες τόσα ευρώ. Βάλε και μία ακόμη περιγραφή του τοπίου να γεμίσουμε σελίδες να πάμε στα τόσα'' .  (Παράδειγμα ακραίο αναφέρω, δεν υπονοώ για κανέναν τίποτα.)
     Σας ρωτώ λοιπόν γιατί δεν σας αρέσει ετούτος ο συλλογισμός.
   Επαγγελματίας άνθρωπος δεν είναι η συγγραφέας; Κάπως δεν πρέπει να ζήσει; Το λέει κιόλας. (θα το διαβάσετε στην συνέντευξή της παρακάτω) Δεν θα κοιτάξει το ίδιον συμφέρον;
   Μας έχετε εντάξει-τοποθετήσει τους συγγραφείς στον νου σας αλλιώς; Ωραία. Σε αυτό δεν φταίμε εμείς. Αν πάθουμε κάτι στην ζωή μας (όπως λέει η συγγραφέας) ποιος θα νοιαστεί για εμάς; Εσείς; Δεν πρέπει να έχουμε καβατζώσει αρκετά ή έστω κάποια; Χρήματα εννοώ. Η κάθε δουλειά έχει τα μυστικά της έτσι δεν είναι; Πειράζει που αναφέρουμε μερικά; Ακόμα και ο γιατρός δεν ''τραινάρει'' την επίσκεψη; Δεν την καθυστερεί παίρνοντάς μας την πίεση ακόμη μία φορά ενώ δεν χρειάζεται για να δικαιολογήσει με τον χρόνο που αφιέρωσε στο άτομό μας την αμοιβή του; Κι αυτός λειτούργημα δεν κάνει; Εμείς γιατί να μη βάλουμε πέντε διαλόγους παραπάνω να βγει μεγαλύτερο το βιβλίο, να σας πάρουμε περισσότερα;
 Δεν ακούγονται όμορφα όλα ετούτα ε...; Συμφωνείτε κι εσείς. Ξεβολεύεστε. Το καταλαβαίνω γιατί θέλετε τον συγγραφέα στο πλάι σας, ήρωα. Αληθινό και όχι ψεύτη. Δίκιο έχετε... Συμφωνώ και εγώ μαζί σας αλλά εμείς φαίνεται πως είμαστε οι ρομαντικοί της υπόθεσης.
 Οι νέοι συγγραφείς αμείβονται με ένα δέκα τοις εκατό. Τα χρήματα πράγματι είναι ελάχιστα για το έργο που προσφέρουν. Οι παλαιότεροι, οι καταξιωμένοι και οι άλλοι εκείνοι οι συγγραφείς των Best Sellerς, αμείβονται σίγουρα παραπάνω. Δεν ξέρω με πόσα, διότι δεν ποτέ δεν ήμουν τέτοιος, κάποιοι δε από αυτούς -τουλάχιστον πριν την οικονομική κρίση- έκλειναν συμφωνίες πριν ξεκινήσουν το έργο τους με μεγάλους εκδοτικούς οίκους και πληρωνόταν προκαταβολικά κάποιο μέρος της αμοιβής τους. Και καλά έκαναν δηλαδή. 
Αναρωτιέμαι όμως το εξής: 
Αν εξαιρέσει κανείς την πληρωμένη προβολή την οποίαν είχαν ιδίοις χρήμασι (διαφήμιση), για να φτάσουν ως εδώ που έφτασαν (διότι μόνο με την αξία των γραφομένων τους θα ήταν αστείο να πιστέψουμε πως κάποιος σήμερα θα μπορούσε να αναδειχθεί, εκτός και μιλάμε για την ιδιάζουσα περίπτωση του υπέρλαμπρου αστέρα), την πληρωμένη προώθηση του ατόμου τους από δημοσιογράφους, κανάλια, κυκλώματα κ.τ.λ. τότε δεν δικαιούνται απόσβεσης (σαν καλοί και σωστοί επιχειρηματίες) από τον κόσμο που τους πίστεψε; Και που τον έχουν γραμμένο τώρα αυτόν τον κόσμο που τους πίστεψε και διέδωσε το έργο τους δια ζώσης; (το αναφέρω δύο φορές το ρήμα ''πίστεψε'' διότι ενοχλεί.)
Αυτή είναι η μία παράμετρος, η άλλη είναι εάν εάν ''ακούμπησε'' επάνω τους παραπλανημένος - ο κόσμος- αγοράζοντας εμπόρευμα και όχι σθένος ψυχή και ιδέα όπως ενδεχομένως θα νόμιζε. Ποιος νοιάζεται; Καλά δεν διερωτώμαι; 
Πολλοί νοιάζονται σας πληροφορώ.
Ο συγγραφέας πιστεύεται. Θεωρείται, και πρέπει να είναι ''κάποιος''. Ένα έστω μικρό υπόδειγμα. Αν δεν είναι, οφείλει να γίνει κάποιος καλύτερος προς τιμήν όλων εκείνων που τον ακολουθούν. Δεν μπορεί από την μια να μιλάει για οράματα, να μιλάει για ανθρώπινες αξίες και απροκάλυπτα να ποδοπατεί και τα λεγόμενά του, αλλά και τις ιδέες του, με τις άστοχες πράξεις του. Θα ήταν σαν να έφτυνε το φαγητό του. 
Θα συμφωνήσω πως είναι άνθρωπος και πως ως τέτοιος έχει και τις δικές του ΄΄αμαρτίες΄΄ αλλά τουλάχιστον τα προσχήματα οφείλει να τα κρατά. Εκτός... Εκτός εάν υπάρχει και η άλλη η περίπτωση εκείνη που λέει: 
''Κυρίες και κύριοι εγώ γράφω ιστορίες απλές με υπέροχη πλοκή και μηδενικά νοήματα ή με νοήματα που δεν πιστεύω. Με νοήματα που τα γράφω γιατί πουλάνε. Γράφω μυθιστορήματα τα οποία διαβάζονται στην παραλία, στο σαλόνι, στην τουαλέτα, στο λεωφορείο, μέσα στα οποία θα βρείτε δράση, αγωνία, σασπένς και κουβέντες όμορφες που τις λέω μα δεν με αγγίζουν. Γουστάρετε όμορφες ώρες; Περάστε πληρώστε και πάρτε.''
Θα πρέπει να ομολογήσουμε πως δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτόν εδώ. Βγάζουμε το καπέλο. Υπάρχει μία καθαρή εξήγηση. Ο άνθρωπος αυτός είναι ένας επαγγελματίας και πολύ καλά κάνει και όλοι εκείνοι που τον διαβάζουν επίσης πολύ καλά κάνουν, αλλά απαγορεύεται να του ζητούν. Ο κάθε ένας από εμάς δικαιούται τις επιλογές του και κατόπιν αυτών χάνει το δικαίωμα της ενστάσεως.
Άκουσα ότι πολλοί έβρισαν την εν λόγω συγγραφέα, διότι αρνήθηκε να τους χαρίσει τα λεφτά της, τα βιβλία της επί το κυριολεκτικότερον, (το ίδιο κάνει). Δεν είχε δίκιο η γυναίκα; Δεν ήταν εξ' αρχής ορθά εξηγημένη τουλάχιστον για εκείνα που αφορούν το πρακτικό μέρος του ζητήματος. Για τα άλλα εκείνα που άπτονται του ηθικού, χωράνε πολλές και μεγάλες συζητήσεις. 
Μου γεννάται ένα ερώτημα: Αν είμαι μεγάλος και φτασμένος συγγραφέας εμβελείας best Seller, πόσοι ''ζητιάνοι'' θα με βρουν στο δρόμο και θα μου ''ζητιανέψουν'' βιβλίο; Πόσα σχολεία θα πέσουν στα καλλίγραμμα και φρεσκοπλυμένα ποδάρια μου εκλιπαρώντας δωρεάν. (διασκέδαση; ξεχασμό; γιατί περί μαθήσεως και διδαχής αξιών είναι αυτονόητο πως δεν γεννάται ζήτημα από εκείνα τα σοβαρά. Ο λόγος είναι προφανής). Πόσα; Πόσα λεφτά θα χάσω;
Πόσα λεφτά!!! (όχι χρήματα. Το ''λεφτά'' είναι χειρότερο) Πόσα να μου στοιχίσει η αλλιώτικη διαφήμιση, γιατί περί τέτοιας πρόκειται η κάθε δωρεά ενός βιβλίου. Εκτός και αν ''πιάστηκα γερά'' από την αγορά τώρα, και σας έχω κοινώς χεσμένους. Αλλά εδώ αν είμαι έξυπνος θα σκεφτώ από ποιους πιάστηκα, ποιοι με έφτασαν εδώ που είμαι; Ποιοι έκαναν τα βιβλία μου best seller; Μήπως και κάποιοι από αυτούς που θέλουν να τα διαβάσουν λαθραία; Και αν το κάνουν -και με διαβάζουν λάθρα- μήπως από το στόμα τους που ζέχνει χνώτο, το διαφημίσουν και πουλήσω μερικά ακόμα και ρεφάρω τα λεφτουδάκια που έχασα χαρίζοντας σε αυτούς τους βρομερούς και κατάπτυστους λιγούρηδες;  (Μην δίνετε σημασία στις συγγραφικές υπερβολές βλ. λιγούρηδες κά)
Ειρήσθω εν παρόδω αναφέρω πως το κάθε βιβλίο λέει η στατιστική πως διαβάζεται κατά μέσο όρο από τρεις ανθρώπους. Αυτός και μόνο υποπτεύομαι, πως είναι ένας λόγος να αρχίσει ψυχοθεραπείες η κάθε ανησυχούσα συγγραφέας υπολογίζοντας με ύφος φραγκοφονιά απώλειες. Επανερχόμενος, διερωτώμαι αν είναι η μόνη που αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Άλλοι συγγραφείς καλυτέρας ποιότητας από εκείνη και το ίδιο ή και περισσότερο γνωστοί, δεν αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα; Πώς και δεν αναφέρθηκε ποτέ από εκείνους δημοσία το θέμα ως μείζων;  
Η στρεβλή έπαρση, γιατί περί τέτοιας πρόκειται, κάνει τον άνθρωπο αντιπαθή. Του μειώνει την αύρα και τον φέρνει αντιμέτωπο με όλους εκείνους που κατά καιρούς τον στήριξαν. Αποδυκνείει το βλητό του χαρακτήρα του και τον καθιστά ''παράδειγμα''. Εγώ προσωπικά, δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο της κυρίας, έχω ακούσει όμως λόγια καλά. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει. Μπορεί να είναι ικανή, ακόμη και ικανότατη, από μόνο του ετούτο όμως δεν με συνεπαίρνει. Γνωρίζω πως κανείς μας δεν είναι τέλειος και εγώ ο υπογράφων ο χειρότερος όλων, όμως η αναλγησία σε καμία περίπτωση δεν είναι ειλικρίνεια ούτε εκλαμβάνεται ως τέτοια. Θα την έλεγα ειλικρινή και θα της πίστωνα το γεγονός σαν δύναμη εάν μέσα από τις δυσκολίες της προσέφερε τα βιβλία της σε τιμή κόστους σε εκείνους που έκρινε πως το άξιζαν. Θα έλεγα μπράβο εάν κατόπιν αυτού αναφερόταν στο θέμα όχι ακονίζοντας τις γωνίες του αλλά ζητώντας κατανόηση. Ταπεινά! Η δημοσιότητα απαιτεί ταπεινοφροσύνη! Η επιθετικότητα επ' ουδενί δεν σημαίνει ισχύ. Σημαίνει απωθημένα. Όλοι μας είμαστε ένα τίποτα μπροστά σε εκείνους που γράφουν ιστορία είτε είναι πολιτικοί είτε ιερά τέρατα της συγγραφής είτε απλοί άνθρωποι. Είμαστε με άλλα λόγια, -όλοι εμείς που βάζουμε όμορφα την μια λέξη πίσω από την άλλη- μία πολύχρωμη πομφόλυγα που παραμένει τουρλωτή σαν κώλος, λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος και αυτό το σπουδαίο το γεγονός το χρωστάμε στις ανάσες και τις αποδοχές όλων εκείνων που μας στηρίζουν. Έτσι και πάψουν τις αναπνοές τους σβήσαμε.
Για να μείνουμε όρθιοι χρειάζεται ιδέα, όραμα και ρηξικέλευθη πράξη, καθώς η διάθεση από μόνη της δεν αρκεί. Με παπαρολογίες και φθηνές υποθεσούλες θα κομπάζουμε στο καφάσι επάνω με τα χέρια σηκωμένα σαν τους πλανόδιους αιρετικούς του μεσαίωνα εκλιπαρώντας κοινό. Το μόνο που θα καταφέρνουμε αγωνιζόμενοι στριμώγνοντας σκέτες, κενές αράδες, θα είναι να πετυχαίνουμε το υπέρτατο στόχο. Τα λεφτά. Το χαρτί. Τη μονέδα. Το μπερντέ... ή όπως αλλιώς θέλει ας το ονομάσει κανείς.
Αρνούμαι λοιπόν.
Αρνούμαι, θεωρώντας πως ένα ''ευχαριστώ'' που περικλείει αποδοχή, είναι κατά πολύ ανώτερο από 0,20 λεπτά ή 1 ευρώ που λέει η κυρία πως κερδίζει από το κάθε της βιβλίο. Συνακολούθως τα πολλά ''ευχαριστώ'' τα θεωρώ πολλαπλά ανώτερα από περισσότερα ευρώ. Με τιμούν γιατί δεν είμαι ''κάποιος''. Είμαι ο πιτσιρικάς που πηδούσε την μάντρα στα γήπεδα και εκείνος που ίσως ζήτησε από κάποιον κάποτε κάτι.
Διάολε!

    Θεωρώ πως όλοι καταλάβατε πως το όνομα της συγγραφέως δεν αναφέρεται διότι δεν θα προσέφερε το παραμικρό στην θεωρία. Δεν μας ενδιαφέρει το άτομο μα η πράξη. Η ιδέα είναι εκείνη που παίζει τον ρόλο της και όχι το οποιοδήποτε όνομα.
   

Παρατίθεται ολόκληρη η συνέντευξη ...


ΥΠΟΘΕΣΗ ΔΑΝΕΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ...   (αναφέρεται το όνομα)   Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες Κάποια στιγμή θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε μερικά πράγματα και επειδή το κακό παράγινε, θα το κάνω θέμα. Πρέπει λοιπόν να μάθετε πως η συγγραφή, τουλάχιστον από την πλευρά μου, είναι επάγγελμα και όχι χόμπι. Επομένως αφού είναι επάγγελμα και ο άλλος μοχθεί για αναπαράγει έργο, θα πρέπει και να αμείβεται γι αυτό. Κάποιοι λοιπόν αναγνώστες, μου δηλώνουν με ιδιαίτερη μάλιστα υπερηφάνεια ότι δανείζονται όλα τα βιβλία μου απο δανειστικές βιβλιοθήκες ή τα ανταλλάσουν γιατί δεν έχουν χρήματα λόγω της οικονομικής κρίσης.   Όμως αυτό δεν είναι τωρινό, γινόταν πάντα από τότε που άρχισα να πρωτογράφω. Ως ένα σημείο το καταλαβαίνω, όμως δεν καταλαβαίνω, πως είναι δυνατόν ένα βιβλίο να βρίσκεται στις προθήκες δανειστικών βιβλιοθηκών μια εβδομάδα μετά την έκδοσή του και μάλιστα χωρίς την άδεια του συγγραφέα; Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, ή να βρίσκεται στα αζήτητα. ή π.χ ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια.   Επίσης σχολεία και αναγνώστες μου ζητούν να τους χαρίσω βιβλία. Δηλαδή να πληρώσω για να τα αγοράσω, και μετά να χρεωθώ τα έξοδα αποστολής και να τους τα στείλω. Χώρια το πήγαινε έλα. Τόσο θράσος.   Αγαπητοί αναγνώστες θα πρέπει να μάθετε να σέβεστε τον μόχθο ενός δημιουργού. Ο συγγραφέας εργάζεται σκληρά και πληρώνει ένα απίστευτο τίμημα μοναξιάς και σωματικής υγείας γιατί καταπονείται όχι μόνο το σώμα του , αλλά και ο εγκέφαλος του. Και ενώ παράγει κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο, αμείβεται στο κάθε βιβλίο του από 0.20 λεπτά έως 1 ευρώ [καθαρά], δηλαδή ψίχουλα. Τα άλλα πάνε υπέρ πίστεως και πατρίδος.   Επομένως το να ζητάτε εσείς να σας δίνει δωρεάν αυτή την σταγόνα μόχθου του, όχι μόνο τον υποβιβάζει σαν επαγγελματία, αλλά και τον πλήττει οικονομικά. Το ίδιο γίνεται και με τα λαθραία cd και ταινίες , αλλά εκεί τουλάχιστον πληρώνετε ένα ποσό. Στην περίπτωσή μας όχι μόνο δεν δίνετε δεκάρα τσακιστή, αλλά ζητάτε να πληρώσει επιπρόσθετα ο δημιουργός για να έχετε εσείς το έργο του. Μάλιστα κάποιοι αναγνώστες είχαν το θράσος να με βρίσουν και να με στολίσουν με χείριστα κοσμητικά επίθετα επειδή αρνήθηκα να τους χαρίσω βιβλία μου.   Οι δε δανειστικές βιβλιοθήκες έμειναν κατάπληκτες που δεν ήθελα να μοιράζω στους Έλληνες τα πνευματικά μου έργα δωρεάν, με πρόσβαλλαν επίσης με τα λεγόμενά τους λες κι εγώ βρίσκω τα προς το ζείν στον δρόμο κι αν αύριο μείνω κουλή η στραβή ή πάθω κάτι σοβαρό και δεν μπορώ να γράψω, αυτοί θα με ταΐσουν. Αν είναι έτσι, τότε να υπάρχει και δανειστική ταινιοθήκη και δανειστική ιματιοθήκη, πινακοθήκη, φαγοποτοθήκη κλπ. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα. Ήδη η δικηγόρος μου που είναι η καλύτερη στα πνευματικά δικαιώματα, ανέλαβε να το ψάξει. Βιβλία μου χαρίζω εκεί που κρίνω εγώ ότι πρέπει να δώσω και το κάνω με όλη μου την καρδιά. Οι υπόλοιποι καλό θα είναι να το σκεφτούν καλύτερα. Ποτέ στην ζωή μου, ακόμη κι όταν σπούδαζα και δεν είχα μια, δεν δανείστηκα βιβλίο. Έκανα οικονομίες και αγόραζα. Απλά ήμουν πολύ επιλεκτική. Πως στο καλό τα κατάφερνα να έχω πάντα βιβλία σπίτι μου; Οι οικονομικές απώλειες που έχει ένας συγγραφέας είναι ανυπολόγιστες. Μη τον συγκρίνετε με τους εκδότες ή τους βιβλιοπώλες, εκείνοι είναι επιχειρηματίες θα βρουν την άκρη. Ο συγγραφέας στην Ελλάδα είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά. Εσείς οι ίδιοι αν αγαπάτε πραγματικά το βιβλίο και δεν είστε οι αναγνώστες αλεξιπτωτιστές , θα έπρεπε να συνδράμετε σ αυτή την προσπάθεια. Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας. Η παρούσα επιστολή εγράφη μετά από συζητήσεις με πολλούς συγγραφείς που εξέφρασαν έντονα αυτό το παράπονο. Σας ευχαριστώ πολύ , αν κατανοήσετε αυτή την επιστολή μου.. Όνομα    Πηγή: www.lifo.gr