Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Υπερασπιστές ενός κατα συρροήν εγκλήματος

       Μα και βέβαια είναι 'συνετή' η αθωότητα των πράξεων. Μέσα από πολλές συλλογικές καθίσταται ορθή, ακόμα και πριν από την εκτέλεσή της. Όλοι μας θα πρέπει να σπεύσουμε ως αυτόκλητοι συνήγοροι της ''αναγκαίας'' πρόθεσης -ως άριστοι χριστιανοί- υπογράφοντες πιστοποιητικό αρετής του λόγου ή της αιτίας, διότι -η πράξη- είχε την βάση της στο ένστικτο και κάθε ένστικτο είναι απολύτως ασφαλές υπό τον όρον πως δεν συμπράττει και δεν συμπορεύεται με δόλια ή ασυναίσθητη συναποδοχή.
          Η διακριτική αξιοπρέπεια της γνώσης και αποδοχής της ανάγκης, 'ομολογεί' πρωτίστως το κίνητρο, το οποίο με την σειρά του μπορεί να είναι άξιο ή ποταπό. Μπορεί να αντλεί χαρά από την πράξη αυτή καθ΄εαυτή ή από το αποτέλεσμα. Ως λαμπροί συνήγοροι δεν πρέπει να καταδικάζουμε τις πράξεις στο όνομα του εγωισμού -διότι είναι και αυτός αναπόσπαστο μέρος του χαρακτήρα του υποκειμένου και άρα θεμιτός στο μέγιστο κύκλο της ψυχοσύνθεσής του, για τον απλό λόγο πως είναι χάρισμα του μέγα δημιουργού-, αλλά -να ρίχνουμε την ευθύνη- σε εκείνο της ίδιας εκμετάλλευσης και αφού πρώτα εκδηλωθεί. Και εξηγούμαι:

           Καθώς επ' ουδενί δεν πρέπει να παραβλέπεται η περίπτωση της μοχθηρής χήρας ή εκείνη του απρεπούς ορφανού, -διότι κανείς δεν είναι εξ' ορισμού καλός όπως και κακός- δεν εστιάζουμε την κατάκρισή μας στον λόγο της μοχθηρίας ή της απρέπειας ενός εκάστου αυτών που κατά πλειοψηφικό κριτήριο θεωρούνται ''αθώοι'' και για αυτό επιλέγονται ως παράδειγμα, παρά στα οφέλη που απεκόμισαν από την σκληρότητα της πράξης τους! Οι λόγοι που ευθύνονται για τις πράξεις τους, βαρύνουν στο βάθος τους όλους εμάς ως κοινωνία, τα οφέλη όμως που καρπούνται και απολαμβάνουν, μεταμορφώνουν το θύμα σε κατηγορούμενο...
          Το ευρύ αίσθημα του βαθέως δικαίου, οφείλει να δίνει το παρόν γαληνεύοντας την ψυχή και την συνείδηση. Η συγχώρεση θα πρέπει να είναι ισχυρό ελατήριο μιας πράξης καθ όλα ιερής καθ' όσον η αγιότητα αυτής, κρατά και εμάς τους μεγάλους και υπερκόσμιους κριτές, ορθούς στις ποταπότατες καθημερινές μας ανάγκες. Και αποστασιοποιημένους από αλλότρια καλά!
          Ειδικά αυτό το τελευταίο ενέχει κινδύνους καθώς η εκ του σύνεγγυς επιτυχία σφάλλει (επιβουλεύεται. σ.σ, λανθασμένα χρησιμοποιείται σήμερα το ρήμα 'σφάλω' με την έννοια του κάνω λάθος. Σε εκεινη την περίπτωση θα έπρεπε το ρήμα να εκφέρετο με παθητική φωνή, ''σφάλλομαι'' και εσφάλην αντί ''έσφαλα'') και τον εγωισμό αλλά και την θέση μας στον κοινωνικό περίγυρο. Το πιστοποιητικό αρετής που γράφει το όνομά μας με ολόχρυσα γράμματα, έχει ημερομηνία λήξης με όση λύσσα και αν το αρνιόμαστε. Είναι σαν την ευτυχία. Η ύψιστη αγιότητα των πράξεων -που σημαίνει ευδαιμονία-, δεν κατακτάται, μόνο απαντάται και χάνεται.
            -Ήσουν άριστος τότε αγόρι μου που συνέπεσε ο οίστρος σου με τα γεγονότα. Τίποτα δεν μπορεί να με καθησυχάσει όμως πως θα είσαι και αύριο ο ίδιος. Και χρησιμοποιώ την λέξη ''καθησυχάσει'' και όχι την άλλη, εκείνη που έχει το νόημα της εγγύησης, διότι μέσα από αλγεινή όψη μου, προσπαθώ να προσδώσω στον εαυτό μου μια ιδέα ανωτερότητας, πως δήθεν θα στεναχωρηθώ αν δεν καταφέρεις να διατηρήσεις την εναρετότητά σου και πλήξεις με την πτώση σου την μορφή σου!
            Τα λουλούδια της καημένης της γριάς ήτανε σάπια, μας γέλασε αποδεικνύοντας πως το δαιμόνιό της, ήταν καλύτερο από εκείνο του αγύρτη στην γωνία και εννοώ πως το σκούρο της ψυχής, ανήκει πέρα από την μορφή ακέραιο σε όλους. Η ανάγκη της γριάς εμπόρισσας οφείλει να απαλύνει τόσο την οργή μας όσο και την επιμονή μας για άνθη.
                Δύσκολο;
             Κανείς δεν είπε πως τα άριστα είναι για όλους, ούτε πως η αμοιβαία συναίσθηση γίνεται χωρίς προσπάθεια κατανοητή. Όσο και αν είναι δυνατά υπέροχο το συναίσθημα της ελεημοσύνης δεν είναι αδιαμφισβήτητο. Σε καμία περίπτωση. Η αγορά των λουλουδιών θα μπορούσε να ήταν μια όμορφη περίπτωση τέτοιας. Αμφισβήτησης δηλαδή. Θα απολαμβάναμε άραγε χαρά από το μεγαλείο της υπεροχής μας σιωπώντας στο γεμάτο πονηράδα και έπαρση βλέμμα της επαγγελματίου; Θα απολαμβάναμε την δοτικότητα μας -με άρτια συνείδηση- ή θα απεχθανόμασταν την υποχρέωση της αναγκαιότητας της -ελεήμονος- πράξης;
                Αληθινά δύσκολο!
                Για αυτό και πολύ απέχουμε από πάρα πολλά ακόμη...