Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Μια καλημέρα στην Μύκονο

     Βουλιάζει το νησί και αυτό είναι καλό από πολλές απόψεις. Ο τουρισμός ποτέ δεν έκανε κακό. Ο καλός τουρισμός. Ιδίως ο τουρισμός των πλουσίων των γνωστών των διασήμων. Οι επισκέψεις από όλα τα μέρη του κόσμου στην Ψαρού στα στενά σοκάκια της πόλης, στους ανεμόμυλους στις ταβέρνες, στους αέρηδες.
   Προσωπικά δεν είχα την τύχη να πάω ποτέ στην ζωή μου εκεί που το σπουδαίο γίγνεσθαι απογειώνεται και δεν σας κρύβω πως κάτι με τρώει να το κάνω, αλλά και κάτι άλλο μου λέει πως καλά είμαι, όπου αλλού. Μπορεί να με πρόλαβαν οι ορδές όλων των πλουσιότερων ή εκείνες των ομοίως περίεργων φτωχότερων και αναρωτιέμαι, εγώ ο τελευταίος τι θα κάνω εκεί μέσα ξενέρωτος; Πώς θα κολλήσω με το πολύβουο σμάρι εκείνων που ξέρουν τι θα πει διασκέδαση; Λέτε να κατάντησα; Να είμαι ο μόνος που δεν μπορεί ή το νησί είναι για τους νεώτερους που γνωρίζουν τους φρέσκους κώδικες; Μα βλέπω και άλλους πολύ
μεγαλύτερους από εμένα.
    -Και για ποιο λόγο να μην είναι και γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει;
    -Να, γιατί μέσα μου με ξενίζει ο τρόπος ζωής που επιλέγουν.
    -Πολλοί από αυτούς είναι διάσημοι.
    -Δηλαδή στους γνωστούς του κόσμου τα χρόνια μετράνε αλλιώτικα;
    -Μετράνε, διότι ξέρουν να ζουν και το ξέρουν γιατί δεν έχουν παρατήσει ποτέ το ''άθλημα'' το ''κυνήγι'' αν θες.
    Τώρα πράγματι δεν μπορώ να απαντήσω τίποτα γιατί πίσω από την λέξη ''κυνήγι'' ασυναίσθητα συμπλήρωσα και εννόησα ''της ζωής'', αλλά και πάλι εξακολουθώ να μην έλκομαι από αυτόν τον τρόπο ζωής-διασκέδασης γιατί μου μοιάζει -ενδεχομένως εσφαλμένα- πλαστικός, ψεύτικος, δήθεν.
   Μπορεί να έχω συνδέσει λαθεμένα το μέρος, τον τόπο, το όνομα. Να έχω αγκυλώσει στρεβλά τα νοήματα στο μυαλό μου θεωρώντας σαν επακόλουθο της Μυκόνου το ξεσάλωμα. Ασφαλώς και δεν είναι έτσι, αλλά θα πρέπει πρώτα κάποιος να με πείσει πως πάει εκεί για να χαρεί πρώτα τις υπέροχες παραλίες του νησιού και κατόπιν όλα τα (ωραία) νυχτερινά του υπόλοιπα. Οι πολλοί με αφήνουν αδιάφορο. Με κουράζει όμως ο τουπές όλων εκείνων που πιστεύουν πως είναι κάτι, αλλά αγνοούν πως δεν είναι ούτε καν το τίποτα. Βεβαίως αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει οπουδήποτε, να λέμε και τα σωστά, μα εδώ ακούω να μαζεύονται μελίσσια εκείνοι που με κάποιο τρόπο αναφέρονται στα ''μιντιακά'' μέσα. Παλαιότερα νομίζω πως ήταν ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Τώρα υπάρχουν οι απλοί ανώνυμοι νέοι οι ανεξάρτητοι που δεκαράκι δεν δίνουν και είναι γι' αυτό, άξιοι της απλότητάς τους διότι πραγματικά ''το έχουν'' το ''είμαι μόνο εγώ και είμαι έτσι, γιατί έτσι θέλω'' χωρίς να τρέχουν πίσω από κανέναν.
    Αρνούμαι από την άλλη να χαρώ την αδιαμφισβήτητη ομορφιά του σώματος της τάδε που ζει μόνο και μόνο για να περάσει αυτό το μήνυμα σε όλους τους περευρισκόμενους χαμογελώντας ηλίθια προτάσσοντας στήθη -σε φακούς και πεινασμένα μάτια- παριστάνοντας την σνομπ, διότι ούτε κι αυτό δεν ξέρει να είναι. Δεν προσκυνώ τα κάλλη της, αλλά ούτε και τις αποδοχές των άλλων που σχεδόν με αηδιάζουν γιατί ζητιανεύουν χαμόγελα και ένα πάρα πολύ μακρινό και αδιόρατο 'μέλλον' μέσα από γελάκια ρηχά, υποκριτικά  και σάλια. Ιδίως αυτά τα τελευταία.
    -Ε μην κοιτάς τότε. Απόλαυσε τις φυσικές ομορφιές του νησιού και άσε τα άλλα σε εμάς.
   Ούτε εδώ ξέρω τι να απαντήσω. Το άδικο με πλευρίζει, μου χαμογελά και ίσως μου ανήκει ακέραιο. Όμως γνωρίζω πως εκεί, η βαριά πλειοψηφία μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο με κάποιο τρόπο μαγικό. Υποβάλλεται. Μπορεί κι αυτή την υποβολή να ζητά, να επιδιώκει, να απολαμβάνει με την ασφάλεια της συντριπτικής πλειοψηφίας.
     Αν όλοι είναι μασκαρεμένοι κανείς δεν κοροϊδεύει τον μασκαρά.
   Αυτό που νιώθω δεν είναι μία ψευδαίσθηση από εκείνες που θα υποσχόταν χαρές σε κάποιο ψυχολόγο -λόγω του πλήθους των συνεδριών που θα χρειαζόμουν-. Συμβαίνει και μην μου πείτε πως δεν το αντιλαμβάνεσθε. Όλοι σηκώνουν το βλέμμα και ίσως και το φρύδι. Τους Έλληνες εννοώ, τους αλλοδαπούς τους αφήνουμε απ' έξω. Οι πολυπροβαλλόμενοι σε οθόνες ίσως δικαιολογημένα το κάνουν γιατί πρέπει να κρατούν τις αποστάσεις από το έρπον -χωρίς εισαγωγικά και χωρίς κακία- κοινό τους.
    Να τι δεν θα ήθελα να είμαι. Μία μονάδα του έρποντος κοινού κάποιας ή κάποιου που νομίζει πως είναι ξεχωριστός/η. Σε κανέναν δεν αξίζει αυτή η μοίρα της υποταγής, διότι περί τέτοιας πρόκειται. Σε κανέναν με νόηση, με κρίση και ορθό συλλογισμό δεν αξίζει η συμπεριφορά του άμυαλου έφηβου. Μπορεί κάποιον να τον εκτιμούμε για το έργο του αλλά όλα παύουν σε εκείνο το σημείο. Διόλου δεν μας αφορά τι έφαγε, που μένει, τι ρούχο επέλεξε να φορέσει και τι αποφάσισε να πιει για να ξεδώσει. Και όχι διάολε, ότι ξεστομίζει δεν είναι αστείο. Μέσα στα καλά πετάει και μαλακίες. Όπως όλοι μας. 
    -Την πιθανότητα να χρειάζεσαι ψυχολόγο την έχεις εξετάσει;
   Θα έλεγα πως ''πριν από λίγο'' αλλά δεν υπάρχει απάντηση καλύτερη, από το πως δεν υπάρχει κανένας στο κόσμο αυτόν που να μην χρειάζεται την βοήθεια ενός τέτοιου ειδικού. Γνωρίζω λοιπόν εκ των προτέρων πως ναι, πως χρειάζομαι, όπως και εσύ και ο κάθε ένας από εμάς, για τους λόγους που ξέρει και τους κρατάει κρυφούς ή για τους άλλους, εκείνους, που δυστυχώς αγνοεί. 
    Συνεχίζοντας όμως λέγω πως η άρνησή μου να αποδεχθώ -όλους εκείνους-, δεν σημαίνει αυτομάτως και κατηγόρια. Ο κάθε ένας δικαιούται να απολαμβάνει εκείνα που θέλει όπως τα θέλει. Το ίδιο και εγώ. 
     -Και αν δεν τους  θέλεις, γιατί δεν μπορείς να τους φτάσεις;
   Τότε πραγματικά θα λυπόμουν, μα δεν λυπάμαι γιατί ειλικρινά δεν μου λείπει η έλευση στους κύκλους τους. Προτιμώ το κρασί στο καρό τραπεζομάντηλο και τους χαρίζω την σαμπάνια στα πολυτελή διαμερίσματά τους. Αφήνω τους ''ευγενείς'' στην ζωή τους και αρκούμαι στην δική μου η οποία πράγματι μου προσφέρει πάρα πολλά. Εξομολογούμενος αναφέρω πως δεν μπορώ να ξεχάσω την φράση της κόρης του αφεντικού -σε μία φίλη της- όταν δούλευα υπάλληλος μία χρονιά της δεκαετίας του 1980:  ''Τώρα με τον κοινωνικό τουρισμό χρυσή μου μόνο στο εξωτερικό μπορούμε να πάμε, όπου και να βρεθούμε στην Ελλάδα βλέπουμε τους υπαλλήλους μας'' !!!
     Το ''χρυσή μου'', προσδιόρισε μέσα μου κάτι το πολύ ξένο. Μια ιδέα πολύ μακρινή και άλλο τόσο αποκρουστική. Το ότι δεν μας θέλουν μου έγινε γνωστό, αλλά τώρα που το σκέφτομαι περισσότερο ψύχραιμα, αναρωτιέμαι αν και εμείς θέλουμε τους μετανάστες δίπλα μας, στις δικές μας διακοπές. 
       Μπά ε...; Καλύτερα δεν είναι μόνοι μας; Ταξικά, κοινωνικά και φυλετικά διαχωρισμένοι...
    Τότε καλά κάνουνε και αυτοί οι ''ανώτεροι'' που απαξιούν σαν μας κοιτούν και άλλο τόσο καλά κάνουμε και εμείς και προτιμάμε το γαλανό της θάλασσας, από τα πολυξασπρισμένα δόντια και τους υπέροχους πισινούς τους...