Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Έφτασε η ώρα...

       Έφτασε η ώρα που συλλαμβάνω όλο και τακτικότερα τον εαυτό μου να αξιολογεί με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο τις ώρες μου. Ίσως ο λόγος να είναι πλέον πως πείθομαι πολύ ευκολότερα για την ενοχή παρά για την αθωότητα μου και ως εκ τούτου να πρέπει να αγωνισθώ ώστε να αποδείξω το αντίθετο. Σε μένα φυσικά, διότι κανείς άλλος δεν θα υπήρχε περίπτωση να μπει στην διαδικασία εκτός από τον εξομολόγο μου, που και αυτός αντιμετωπίζει προβλήματα φόρτου εργασίας. Η κρίση της ηλικίας ως φαίνεται δεν αφήνει κανένα σφάλμα ασυνειδητοποίητο ή αναξιοποίητο. Το τι από τα δύο συμβαίνει, σίγουρα χρήζει περαιτέρω συζήτησης. Βεβαίως και μεροληπτώ. Σαν άνθρωπος δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Δίνω την χάρη που αξίζει σε όλα τα λάθη που με συνεπήραν κατά καιρούς σαν τον κακό μαθητή ή σαν τον άλλο τον επίμονο κηπουρό που επιμένει να ελπίζοντας ποτίζοντας την στεγνή ξερολιθιά. 
      Ο χρόνος φθίνει. 
    Η φθίνια του αυτή ήταν πάντοτε σε βάρος μας διότι αν το καλοσκεφθούμε -ο χρόνος- ήταν ανέκαθεν φίλα-εχθρικός απέναντί μας και άρα δικαίως τόσο αποτελεσματικός. Ποτέ δεν πήρε το μέρος μας και τώρα τρέχουμε να προλάβουμε σχεδόν εξαπατημένοι. Αγωνιούμε -ενίοτε κρυφίως- για όλα εκείνα που δεν πέρασαν ποτέ από το μυαλό μας και για όλα εκείνα που από κοντοφθαλμία υποτιμήσαμε. 
      -Μα δεν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς! 
     Αυτό είναι το τεράστιο άλλοθι μας. Ας το αγκαλιάσουμε λοιπόν με την λατρεία που αξίζει στο μοναδικό μας σύμμαχο. Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά -λέμε- διότι δεν ξέραμε, μα το κακό είναι πως πάντα μαθαίναμε αργά και υποπτευόμαστε καθυστερημένα. Πρώτος και καλύτερος ή χειρότερος ο υπογράφων, ο οποίος προτιμά από το διάβασμα την άπραγη σκέψη. 
          -Πώς θα ήταν εκείνο αν ήταν αλλιώς;  
       Βρες κάτι όμορφο βρε αδελφέ που να αξίζει να ασχοληθείς ώστε να μην μάχεσαι όψιμα με σένα αργότερα όντας χαζός, τότε που πίστευες πως τάχα ήσουν έξυπνος... Μάταια. Τίποτα δεν περνά από το καρτέρι μου. Ξέρω πως κάποτε θα περάσει, μα εύχομαι όταν αυτό θα γίνει να μην με βρει αδιάφορο, γιατί είναι πράγματι κρίμα να χάνεις κάτι κολασμένα όμορφο επειδή την δεδομένη στιγμή δεν ήσουν στην φάση σου. 

     Όποιος τον χρόνο μετρά, συναγωνίζεται με την ιδέα του καταθλιπτικού θανάτου ο οποίος χάνει την αίγλη του -ως ύψιστο λυρικό γεγονός- και γίνεται αγωνιώδης και θλιβερός ακόμα και αν είναι τόσο μακριά που μοιάζει με κεφάλι καρφίτσας.