Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Θα έλεγα πως...


   ...η κάθε γυναίκα οφείλει στον εαυτό της την έπαρση εκείνη που δικαιούται. Την περηφάνια που έχει οικειοθελώς εγκαταλείψει επιλέγοντας την εκούσια οδύνη μέσα στον βίαιο καταναγκασμό της εποχής, που απαιτεί από αυτήν τελειότητα σε όλους τους τομείς. Το λάθος είναι καθαρά δικό της διότι σπεύδει σε απολογία πριν της ζητηθεί. Και εξηγούμαι...
     Ο κάθε άντρας οφείλει σεβασμό στο κορμί και στο πνεύμα του κάθε θηλυκού. Ιδίως στο πνεύμα του, διότι η γυναίκα ερωτεύεται όλα εκείνα που οι άντρες αγνοούν. Η κάθε γυναίκα μέσα από την ευαλωτότητα της φύσης της, αποζητά στο βάθος της σιγουριά και σύνεση στο άγριο δόσιμο. Κάθε δόσιμο κάθε γυναίκας -τουλάχιστον στη αρχή- είναι άγριο γιατί βολεύει μέσα της πέραν του προφανούς και ένα σύνολο χιλίων ακόμη εννοιών, που όλοι εμείς πλασμένοι πεζότεροι αγνοούμε την ιερότητά τους. Ο στόχος λοιπόν από όλους εμάς, χάνει την ουσία του και καταλήγει στο σώμα. Μέγα λάθος! Ο ''στόχος'' είναι το μυαλό. Αν κάποιος κερδίσει το μυαλό της απολαμβάνει τα πάντα.
           -Αν πιστεύεις πως θα φτάσεις στο κρεβάτι μαζί μου απατάσαι. Αμύνεται αυτή.
       -Αν πιστεύεις πως ζητάω τόσα λίγα από εσένα, κάνεις λάθος. Της χαμογελάει και συνεχίζει να της λέει κοιτώντας την ίσια στα μάτια: Το κορμί σου έχει ελάχιστα να μου δώσει. Ο παράδεισος κρύβεται μέσα στο μυαλό σου, αλλά δεν το έχεις ακόμη καταλάβει... Αν έχω το μυαλό σου σε έχω ολόκληρη όπως ακριβώς σε χρειάζομαι. Όπως ακριβώς σε θέλω, Όπως ακριβώς σε ονειρεύομαι...
            Πιστεύετε πως όλα αυτά λέγονται μόνο στα παραμύθια; Αν ναι, κάνετε λάθος. Απλά δεν έχει τύχει να δώσετε την αξία που αρμόζει στον εαυτό σας ώστε να εμπνεύσετε κάποιον να σας τα πει ή έστω να σας τα δείξει με τον τρόπο που εκείνος ξέρει.
           Κάθε ελάττωμα του κορμιού της κάθε γυναίκας, έχει κάτι να πει σε εκείνον που ξέρει να το διαβάζει. Κρύβει την δική του μικρή ιστορία και την άλλη, την κρυφή του διαδρομή. Ο κάθε ένας από εμάς παίρνει μαζί με την κατάφαση την δική σας και όλη σας την ιστορία και αυτό σίγουρα δεν λίγο. Καθόλου λίγο. Κρατάμε στα χέρια μας μια ολάκερη εμπιστοσύνη και έναν άνθρωπο. Αυτό από μόνο του είναι κάτι το τεράστιο και ως τέτοιο οφείλει να εκτιμηθεί. Αν δεν συμβαίνει το φταίξιμο ανήκει σε εσάς που δέχεστε αβρόχοις ποσί, ''σχήματα'' που δεν σας ταιριάζουν!
             Η έπαρση -με την ευγενή-καταδεκτική έννοια του όρου- λοιπόν και η γνώση για όλα αυτά που μας μας προσφέρετε είναι ότι χρειαζόμαστε για μπορέσουμε να απολαύσουμε τον παράδεισο στην αγκαλιά σας διότι μόνο ένας κουτός ή κάποιος ανασφαλής θα αποζητούσε μια αφελή στο πλάι του, όσο ωραία και αν ήταν. Οι έξυπνοι άντρες θέλουν και έξυπνες γυναίκες, ώστε μέσα από την ευγένεια να απολαύσουν και την ''βαρβαρότητα'' της εναντίωσης και την χαρά του φιλιώματος...

*******************************************************************************                                                                       

             Απλές σκέψεις...



      Ο πυρήνας του υλισμού δεν βρίσκεται μόνον στην ''πέτρα'' αλλά και στον άκρατο ορθολογισμό που νοεί το ίδιο συμφέρον ως το μόνο νόμισμα συνδιαλλαγής με τον καθέναν. Η ιδέα εκείνη που απέχει ολοσχερώς της ρομαντικότητας, ενέχει σκληράδα ακόμα και εάν είναι ορθή. Η ''καμπύλη'' στις σκέψεις και τις πράξεις μας είναι ίσως εκείνη η θωριά που βοά δια της απουσίας της από τις ζωές μας. Το ίδιο πράγμα ειπωμένο αλλιώς. Η ίδια γλώσσα που στέκει μέσα από το χαμόγελο και όχι πάνω σε κάποιο δόντι. Ιδίως όταν το δίκιο είναι με εμάς. Ιδίως τότε. Πανάθεμα...

*******************************************************************************                                                            


          Τελικά όσο μεγαλώνω νοιώθω τις διαφορές μου με όλους αυτούς που συναναστρέφομαι να μικραίνουν με ένα εντελώς ανεξήγητο τρόπο. Θα έλεγε κανείς πως ή η χρόνια αντιπαράθεση με το διάφορο καματώνει ή πως το επουσιώδες γίνεται επιτέλους αντιληπτό...



******************************************************************************************                                                                
     

      Περί λογοτεχνίας....



          Η αλήθεια είναι -και δεν ξέρω αν πρέπει να κατηγορήσω τον εαυτό μου γι' αυτό- πως από την εποχή της αποφοιτήσεώς μου από το σχολείο το 1977, έχει αλλάξει δραματικά ο τρόπος επιλογής κάποιου βιβλίου. 
           Πρώτα με μάγευε η ψυχολογία και πάλεψα με Φρόιντ, με Βίλχεμ Ράϊχ με Κάντ, -που μεταξύ μας δεν τους πολυκαταλάβαινα- κατόπιν μεταξύ άλλων στάθηκα στον Σαούλ Μπέλοου στον Γιάλομ και πριν προλάβω να ολοκληρώσω κι αυτούς, έπιασα τον Καργάκο σε ένα βιβλίο σχετικό αν θυμάμαι καλά με την Παλαιά Διαθήκη. Αργότερα ''ξέπεσα'' διαβάζοντας λίγο από οτιδήποτε, από όλους, αναγνωρισμένους και μη. 
          Σήμερα έχω πάψει να διαβάζω. Έχω γίνει πολύ δύσκολος αν όχι τεμπέλης. Σήμερα ζητάω κάτι απόλυτα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τα δικά μου, που σημειωτέον ούτε και εγώ τα γνωρίζω επακριβώς. Έγινα εγωιστής; Όχι. Νομίζω πως έγινα λιγότερο συνεργάσιμος. Θέλω εκείνο που θέλω όπως το θέλω, αλλιώς δεν διαβάζω, γράφω. Ο βασικός λόγος που κάθε έργο μου (δώδεκα μέχρι σήμερα) έχει διαφορετικό ύφος γραφής και εντελώς αλλιώτικο περιεχόμενο είναι αυτός. 
          Το γράψιμο είναι ανάγκη, δεν είναι δουλειά. Σε καμία περίπτωση... 
        Ο κάθε ένας από εμάς που γράφει -είπε κάποιος-  ζει όλα εκείνα που δεν μπορεί στην κανονική ζωή του. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά δεν θα συμφωνήσω απόλυτα. Θεωρώ πως κάθε ένας από όλους εμάς -που έχουμε ανάγκη το γράψιμο-  γινόμαστε πολύ τακτικά ηθοποιοί του εαυτού μας. Παίρνουμε ένα ρόλο και τον ''λιανίζουμε'' κάποτε με επιτυχία και άλλοτε χωρίς αυτήν. Το παλεύουμε όμως. Το παλεύουμε. Γιατί ο ρόλος που παίρνουμε δεν μπορεί να μας είναι πάντοτε αρεστός. Και δεν πρέπει να είναι, διότι αν ήταν, θα παραμένομε αδρανείς στο ίδιο σημείο και θα επαναλαμβανόμεθα στο διηνεκές με τα ίδια λόγια, στο ίδιο μοτίβο, με την πρόοδο του σημειωτόν βήματος  θαρρείς, του ξεχασμένου στρατιώτη...
       
           Έξω από όλα αυτά, η γνώμη μου είναι πως κάποιο έργο για να κριθεί λογοτεχνικό, θα πρέπει να έχει πέρα από μία όμορφη υπόθεση, ένα ιδιαίτερο τρόπο γραφής, που να καθηλώνει με την ωραιότητα της πλοκής των λέξεων και των νοημάτων του ή να καταφέρνει μέσα από μία μικρή, απλή καθημερινή ιστορία να περιγράφει ζωές, καταστάσεις ψυχολογικές ή μη, που όλοι να βρίσκουμε στις προτάσεις του,  κάπου τον εαυτό μας και να τις κρίνουμε αβίαστα ως αληθείς.              
          Βεβαίως θα μπορούσε να τα έχει και όλα μαζί. Πάντως και μία λιτή, λιτότατη γραφή, που 'τσακίζει' πάγιες αντιλήψεις, ανοίγοντας νέους δρόμους παρουσιάζοντας εν παραλλήλω τα όμοια πράγματα διαφορετικά, μέσα από την πολυπλοκότητα της αλήθειας -η οποία ασφαλώς και δεν είναι μία- , θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί επίσης αξιόλογη...
            Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο του Χουάν Μπένετ "Το ύφος ενός εγκλήματος''. Ο εκδότης μου ο οποίος μου το προσέφερε, μου είπε πως πρόκειται για ένα είδος ελλειπτικής λογοτεχνίας με μεγάλο ενδιαφέρον. Πράγματι εάν κάποιος ξεπερνούσε μια παράγραφο ήταν σαν να είχε αφήσει αδιάβαστες τρεις σελίδες! Τα αναφέρω όλα αυτά για να τονίσω την αξία του λιτού ύφους όταν προσφέρεται με τέτοια τέχνη. Ήταν η πρώτη φορά που διάβασα τόσο ρεαλιστικούς διαλόγους και οφείλω να δηλώσω ειλικρινά ενθουσιασμένος:
              -Επιτέλους γύρισε ο λοχαγός μας. Είπε ο Ολβέρα με τον γνώριμο ειρωνικό του τρόπο. Πώς πήγαμε καλά;
                -Τίποτα συνταγματάρχα μου τίποτα. Κανένα ίχνος.
                 -Σίγουρα τίποτα λοχαγέ μου; Σίγουρα τίποτα;
                 Αυτό είναι είναι ελάχιστο δείγμα των διαλόγων του έργου. Η μεγάλη του ομορφιά κατά την γνώμη μου κρύβεται στην επανάληψη της λέξης τίποτα η οποία -επανάληψη- δίνεται με ένα απόλυτα φυσικό τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, χρησιμοποιούμε αλλά ξεχνάμε ή δεν επιλέγουμε να την αποτυπώσουμε στο χαρτί...