Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Μαχόμενοι τη ψυχή μας.


Η (προσωπική δεδομένη) παρούσα κατάσταση που βιώνουμε πολλές φορές δεν μας εξυπηρετεί. Μπορεί να μας θλίβει, να μας εξωθεί σε σκέψεις ή πράξεις που ασφαλώς και δεν θέλουμε και όμως που (ψυχα)αναγκαστικά ακολουθούμε. 

Περιερχόμενοι σε μια κατάσταση την οποία αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε αναρωτιόμαστε τον λόγο που συμβαίνει να αναμασάμε όλα εκείνα που η λογική μάς λέει πως δεν πρέπει και που γνωρίζουμε πως δεν θέλουμε. 

Είναι πράγματι όμως έτσι; Πράγματι δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε όλα εκείνα που μας θλίβουν; 

Η απάντηση που βιάζεται να ειπωθεί είναι πως: Πράγματι. Πράγματι δεν θέλουμε, όμως η αλήθεια δεν είναι αυτή. Η αλήθεια είναι πως με αυτές τις σκέψεις ζούμε, με αυτές μαχόμαστε και προσπαθούμε να ανταπεξέλθουμε, να βγάλουμε άκρη γυρεύοντας μια νίκη απέναντι σε έναν εχθρό που είναι σαφώς ανώτερος, σαφώς εξυπνότερος, με απείρως μεγαλύτερη δύναμη από τη δική μας. 

Πολεμάμε (στην πράξη), χωρίς καμία ελπίδα νίκης τον υπόλοιπο εαυτό μας που είναι πεισμένος για όλα όσα εμείς δεν είμαστε και προσπαθούμε με τη λογική να ερμηνεύσουμε τη ψυχή, καταρώμενοι τις υπόγειες δόλιες σκέψεις που επιμένουν να προκαλούν και αντιστέκονται. 

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Κροατία-Σλοβενία με αυτοκίνητο.

Σκόπια - Νις - Λιουμπλιάνα (λίμνες Bled, Bohinj, σπήλαια Skocjan) - Μάριμπορ - Ζάγκρεμπ (Λίμνες Plitvice) - Νις - Σκόπια - Αθήνα.

Ημερομηνία έναρξης ταξιδίου:          17- Ιουνίου 2018
Διάρκεια εκδρομής:                            14 ημέρες
Σύνολο χιλιομέτρων                            4.100
Κόστος καυσίμου (αέριο)                    240 €
Αυτοκίνητο                                           Passat 1600cc
Κόστος διοδίων                                    107 € (Στο ποσόν δεν συμπεριλαμβάνονται τα διόδια Ελλάδας. - Fyrom 10€, Σερβία 25€, Κροατία 57€, Σλοβενία 15€. Τα ποσά αναφέρονται σε διαδρομές με επιστροφή πλην της Σλοβενίας όπου η ισχύς της κάρτας ήταν για μία εβδομάδα)
Κόστος καταλυμάτων :                          680 €
Συνολικό κόστος ταξιδίου                     1600 €

Tip Διαδρομής:

  • Βενζινάδικα για αέριο θα βρίσκετε σε όλη τη διαδρομή οπότε δεν πρόκειται να αντιμετωπίσετε κανένα πρόβλημα.
  • Στη Fyrom, στη Σερβία και στην Κροατία τα διόδια τα πληρώνουμε στους δρόμους όπως και στην Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να έχετε αλλάξει ευρώ στο νόμισμα της χώρας που επισκέπτεσθε, αρκεί να έχετε κάρτα Master ή Visa. -ισχύει για όλες σας τις συναλλαγές-  Στη Σλοβενία αγοράζουμε vinιeta (αξία 15 €) από κάποιο βενζινάδικο, η οποία ισχύει για μία εβδομάδα.
  • Στη Fyrom καλό είναι να έχετε ευρώ σε κέρματα ή σε μικρά χαρτονομίσματα, καθώς ενδέχεται να σας δώσουν ρέστα σε Δηνάρια και εάν βρίσκεστε στην επιστροφή μπορεί να σας μείνουν.
  • Αυτονόητη θεωρείται η ύπαρξη gps.
  • Τσεκάρετε πάντα διευθύνσεις των σπιτιών ή των ξενοδοχείων που έχετε επιλέξει πριν ξεκινήσετε και συνδυάσετε τις διαδρομές που σας προτείνει το gps σας με αυτές του google maps.
  • Στη Fyrom και στη Σερβία οι χρεώσεις των κινητών είναι πολύ ακριβές. (ενημερωθείτε πριν ξεκινήσετε από τον πάροχό σας, ώστε να μη μείνετε από μονάδες χωρίς να το περιμένετε.
  • Αν επιστρέψετε από Fyrom να θυμάστε ότι δικαιούσθε μόνο 1 λίτρο δυνατού ποτού αγορασμένο από εκεί.  Κάτι ανάλογο ισχύει και για κρασιά ή τις μπύρες,  Ό,τι έχετε αγοράσει από χώρες μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης να κρατάτε τις αποδείξεις ώστε να διεκδικήσετε το δικαίωμα της ατελούς εισόδου τους στη χώρα.
  • Τα ποτά στη Fyrom είναι ακριβότερα από ό,τι στην Βουλγαρία (1.50- 2 € το μπουκάλι) αλλά τα χιλιόμετρα προς τις βόρειες χώρες λιγότερα...

 Αθήνα Σκόπια (700 Χλμ)

Έχοντας την κακή εμπειρία από το προηγούμενο ταξίδι μας στο να βρούμε τη διεύθυνση του σπιτιού που είχαμε κλείσει στο Βελιγράδι επιλέξαμε με προσοχή ένα gps (το ανάλογο του κινητού δεν μας είχε καλύψει) 
  • Χωρίς να θέλω να κάνω κανενός είδους διαφήμιση μιας και δεν έχω κανένα όφελος θεωρώ ότι επέλεξα κάποιο το οποίο θα οδηγούσε ...και τυφλό. (Tomtom start 62)

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Ταξίδι στην Ευρώπη με αυτοκίνητο Νο2 (Προετοιμασία)

Για πολλούς μπορεί όλα αυτά που ακολουθούν να φαίνονται προφανή, δεν είναι όμως για όλους, άλλωστε πάντα υπάρχει για κάποιους η πρώτη φορά αλλά και η περίπτωση να φανεί μία ιδέα χρήσιμη ακόμα και στον πλέον πεπειραμένο οπότε ας πάρουμε τα πράγματα από αρχή.

Έχοντας κατά νου την πόλη (ή τις πόλεις) την οποία χαρακτηρίζουμε ως κύριο προορισμό μας χαράσσουμε μια πρώτη διαδρομή. Αυτή μπορεί να περιλαμβάνει Ferry ή αμιγώς οδικές διαδρομές (συνήθως από Fyrom ή Βουλγαρία)

Αν επιλέξουμε διαδρομή μέσω θαλάσσης θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και ένα μέσο επιπλέον κόστος 350€ (πήγαινε-έλα με μία οικονομική καμπίνα και προορισμό προς Αγκόνα ή Βενετία. Το κόστος ελάχιστα αλλάζει) αλλά και όφελος αρκετών χιλιομέτρων αφού μπορούμε με 240 Χλμ -από Βενετία- να βρεθούμε στην Αυστρία στο Φίλαχ ή με 190 στα σπήλαια Skocjan στη Σλοβενία.

Η αλήθεια είναι ότι με τον δια θαλάσσης τρόπο το όνειρο μοιάζει πολύ κοντινό και οι υπεκφυγές και των πλέον αρνητικών, χάνουν κάθε λογική βάση.

Απομένει ως επιστέγασμα το επιχείρημα, πόσα χιλιόμετρα έχουμε κάνει στην Ελλάδα απροβλημάτιστα σε κάποιο μακρινό μας ταξίδι. Σίγουρα θα τα βγάλουμε περισσότερα από 1000 πήγαινε-έλα, οπότε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι στο Ευρωπαϊκό μας ταξίδι θα κάνουμε πολλά λιγότερα. Πού το πρόβλημα λοιπόν;

Αφού πειστήκαμε και το έχουμε πλέον αποφασίσει, απομένει για να κλειδώσουμε την  απόφασή μας το οικονομικό μέρος της υπόθεσης κάτι που είναι πράγματι ένα θέμα προς συζήτηση ιδίως με τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων.

Κλείνοντας τη διαμονή σας με Airbnb (διαμερίσματα ιδιωτών, όπως κάνω πλέον κι εγώ όταν δεν βρίσκω ξενοδοχείο να με ικανοποιεί η σχέση τιμής-παροχών) μπορείτε να υπολογίζετε σε ένα κόστος για 2 άτομα από 30-50 ή για 4 άτομα 50-70€ (ανάλογα πάντα με το είδος του διαμερίσματος και την πόλη που επισκέπτεστε) κόστος το οποίο δεν θα έφτανε για διαμονή σχεδόν ούτε στην Ελλάδα.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε δύο πράγματα: Το πρώτο είναι ότι η ποιότητα αρκετών καταλυμάτων (διαμερισμάτων και ξενοδοχείων) στο εξωτερικό είναι αρκετά σκαλιά κάτω από τα διατιθέμενα στην πατρίδα μας και σε κάποιες πόλεις τουριστικά ανεπτυγμένες μπορεί να πληρώσουμε 50€ και να μείνουμε σε σπίτι που από κάθε άποψη να μας φανεί παρωχημένης εποχής. Το δεύτερο που πρέπει να λάβουμε υπ' όψη μας είναι ότι το δωμάτιο θα μας δει από λίγο έως λιγότερο, για έναν ύπνο που λέμε, οπότε οφείλουμε να επιδείξουμε πνεύμα συμβιβασμού.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Ταξίδι στην Ευρώπη με αυτοκίνητο. Νο 1

Σήμερα όπου το αεροπλάνο είναι το ευκολότερο μέσον (και το ασφαλέστερο) η ερώτηση, «Γιατί με αυτοκίνητο;» Φαντάζει αυθόρμητη και δικαιολογημένη. 


Η απάντηση θα μπορούσε να δοθεί με την ερώτηση: 

-Το ευκολότερο και το ασφαλέστερο είναι πάντα το ομορφότερο; 

-Ασφαλώς και όχι. 

Αυτός λοιπόν είναι ο πρώτος απλός λόγος να επιλέξουμε το δικό μας μέσον, οι υπόλοιποι όλοι ακολουθούν σε αυτό και στα επόμενα άρθρα. 

Τι ζητάμε από ένα ταξίδι στο εξωτερικό; 

Ξεκούραση, περιπέτεια, εξερεύνηση, άνεση, ευκολία, σιγουριά, εμπέδωση (κατά το δυνατόν) της κουλτούρας του λαού της χώρας που επισκεπτόμαστε; 

Σίγουρα όλα δεν πάνε μαζί. Το καλύτερο θα ήταν να ταιριάξουμε όσα περισσότερα μπορούμε σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία μας και ασφαλώς τα χρήματα που μπορούμε να διαθέσουμε. 

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχουν και οι οργανωμένες εκδρομές που προσφέρουν πολλά από τα παραπάνω, όπου ο τσοπάνης (ο αρχηγός της εκδρομής) βγάζει τα πρόβατα βόλτα και τους δείχνει ό,τι κρίνει το γραφείο από την Αθήνα πως πρέπει να δουν, πολλές φορές δε οι συνεπείς περιμένουν τη συμπαθέστατη θεία να ετοιμαστεί μισή+ επιπλέον ώρα… Εδώ στο πλάι του αρχηγού υπάρχει σιγουριά και άνεση. Το κεφάλι μας ήσυχο που λένε, βοσκή και ύπνο τη σωστή προκαθορισμένη ώρα. Το φρέσκο γρασίδι το αφήνουμε για τους τολμηρούς όπου με τον χάρτη (GPS πλέον) εξερευνούν και χάνονται όπου βάλει ο νους στην πόλη που επισκέπτονται. (Μία φορά πριν πολλά χρόνια το ‘ζησα σε οργανωμένη εκδρομή και είπα τέλος! Για όσους όμως επιμένετε και επιθυμείτε τις οργανωμένες εξορμήσεις καλά κάνετε, άλλωστε περί ορέξεως δεν υπάρχει ορθός αντίλογος…) 

Το αεροπλάνο. Η επόμενη σκέψη που συναγωνίζεται επάξια το αυτοκίνητο. 

Πράγματι η ιδέα της άμεσης ξεκούραστης και ασφαλούς μετακίνησης από το ένα μέρος στο άλλο στο συντομότερο χρονικό διάστημα αποτελεί δέλεαρ ιδίως αν συνδυαστεί με την ενοικίαση ενός αυτοκινήτου στο μέρος προορισμού. 

Ακούγεται ωραίο, όμως δεν είναι το καλύτερο για όλους. 

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Η επανάσταση.

Τα πράγματα είναι απλά και σύνθετα. Απλά γιατί ο καθένας δικαιούται να αποτινάξει τον ζυγό που θεωρεί πως τον δυναστεύει και σύνθετα γιατί πρώτα πρέπει να έχει ξεφορτωθεί όλα εκείνα που ο ίδιος έχει φορτώσει στον εαυτό του. 

Το εύκολο είναι όπως καταλαβαίνετε να κουνήσει το δάκτυλο στην εξουσία καθώς σε αντίθεση με εκείνα που διατεινόταν ο Χομπς ο άνθρωπος τελικά έχει δικαίωμα στην επανάσταση σε κάθε επίπεδο. Έχει δικαίωμα αν όχι υποχρέωση (από την ώρα που μπορεί να σκέφτεται χωρίς να εφησυχάζει ή ματαιόδοξα να αποδέχεται την όποια υπάρχουσα θέση ως εκείνη τη μία που κρατάει σε συνοχή την κοινωνία) 

Το δύσκολο είναι να χρεώσει –όπως οφείλει- πρώτα στον εαυτό του να αποδεχτεί τη λάθος πορεία στη ζωή του χωρίς ντροπές διότι δεν υπάρχει καμία, κανενός, χωρίς λάθη, παραλείψεις ή συμβιβασμούς. 

Οι ιδέες, οι πεποιθήσεις, οι σιγουριές ότι έτσι είναι τα πράγματα κι όχι -ίσως(!)- αλλιώς, είναι κυρίως τα βαρίδια, οι άγκυρες, οι σημαδούρες, οι σημαίες που δηλώνουν πως εδώ βρίσκεται ένα άτομο που θαρρεί πως γνωρίζει, πως ξέρει και κυρίως πως αγνοεί την έννοια της ευέλικτης, όχι συμπεριφοράς όχι προς όφελος της συζήτησης, αλλά της διάθεσης περαιτέρω γνώσης και αποδοχής. 

Η πεποίθηση ότι ίσως ‘λάθος θεωρώ’ είναι κορυφαίας σημασίας. Σηματοδοτεί την αμφισβήτηση και η τελευταία την έρευνα, τη δεκτική συμπεριφορά σε κάθε νέα ιδέα, σε κάθε ανατρεπτική θεωρία. Σπουδαία όλα τα νέα (με την έννοια του καινούριου). Αναλογιστείτε τι θα πιστεύαμε αν ο κόσμος αρνιόταν την εξέλιξη. Αν αρνιόταν για παράδειγμα την νεωτεριστική (πρωτάκουστη τότε) θεωρία ότι το σύστημά μας είναι ηλιοκεντρικό και παρέμενε στην άποψη που εξυπηρετούσε (για παράδειγμα την εκκλησία) ότι είναι γεωκεντρικό. Πόσο ανατρεπτική τότε η ιδέα… Τόσο, όσο και σήμερα εκείνες που μοιάζουν ανήκουστες. (Ας μην αναφέρω καλύτερα παραδείγματα) Γενικότερα, δεν γνώρισα κανέναν γονιό που να ενέκρινε δίχως ενστάσεις -σε μία καλή περίπτωση-, την εποχή των παιδιών του, αυτό οφείλει να μας προϊδεάσει... Σε όλους άρεσαν τα χρόνια που οι ίδιοι μεγάλωσαν.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

Ο μαγικός θησαυρός

Το χαμένο νόημα κι η ανακάλυψή του ο μέγας σκοπός. Ο λόγος, για εκείνο το διαφορετικό και ωστόσο ειλικρινές που βαθιά ξεκουράζει τον κάθε έναν από εμάς. Αυτό, που μέσα από την καθημερινή τριβή με τις υποχρεώσεις έχουμε από καιρό χαμένο.

Δηλαδή δεν ξέρω αν από την παιδική ηλικία και μετά το έχουμε βρει ποτέ… 

Τα παιδιά είναι ασφαλώς πολύ πιο ξεκάθαρα από τους μεγάλους για το τι θέλουν, για το τι πραγματικά επιθυμούν και το τι επί της ουσίας τα ευχαριστεί. Αυτός είναι είναι ο πρώτος λόγος που είναι ευτυχέστερα των μεγάλων.Τα παιδιά έχουν σαφώς λιγότερες επιλογές, σαφώς λιγότερες ανάγκες, ανησυχίες και επίσης σαφώς κατ’ απόλυτο αριθμό μετρούμενες, λιγότερες προσδοκίες. 

Αυτό άραγε είναι το εμπόδιο στο να ανακαλύψουμε αυτό που θα μας έκανε να απολαύσουμε μία ευδαίμονα κατάσταση; Οι υπερβολικές προσδοκίες σε συνδυασμό με τις λιγότερες ανησυχίες; 

Ασφαλώς και όχι μόνο, διότι εάν ίσχυε κάτι τέτοιο θα καταδικάζαμε τη γνώση. Θα τη θεωρούσαμε επικίνδυνη μαζί με κάθε επίδοξο στόχο (που με την απουσία αυτής δεν θα υπήρχε, άρα στεκόμαστε μονάχα σε αυτή εννοώντας και όλα τα υπόλοιπα που προέρχονται απ' αυτήν). Θα γινόταν -η γνώση- όπλο που στα χέρια ανίδεων θα απέβαινε μοιραίο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους περισσότερους που νομίζουν ότι ξέρουν σχεδόν τα πάντα και κρίνουν με γνώμονα εκείνα που κυρίως υποθέτουν και ελλιπώς γνωρίζουν. 

Η γνώση, είναι δεδομένο πως φέρνει πόνο. Μαθαίνοντας κανείς, προβληματίζεται, παύει να μένει αμέτοχος, αναζητά λύσεις, παύει να περιφέρεται αδαής (στο βαθμό που περιφερόταν) κι αφού πλέον έχει αναλάβει δράση γνωρίζοντας, δεν εφησυχάζει με αποτέλεσμα να αδυνατεί προ λύσης να βρει ηρεμία. 

Λύση όμως οριστική ουδέποτε βρίσκεται, διότι τη μία (λύση) ακολουθεί το επόμενο πρόβλημα. 

Μη φανταστείτε πως μιλώ για τίποτα σπουδαίες φιλοσοφικές αναζητήσεις. Όχι. Αναφέρομαι σε προβλήματα απλά που αντιμετωπίζουμε όλοι καθημερινά. Προβλήματα που κάποτε είναι σοβαρότερα και άλλοτε απλά, αλλά που αρκούν να μας χαλάσουν τη διάθεση και αυτό διότι αδυνατούμε να τα θέσουμε στην θέση όπου και τους αρμόζει. 

Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι η αξιολόγηση

Το αμέσως προηγούμενο είναι η ανακάλυψη όλων εκείνων που θα μας έδιναν χαρά και το δύσκολο -το δυσκολότερο θα πω-, το πώς να εστιάσουμε σε αυτά παρακάμπτοντας όλες τις δράσεις που εσφαλμένα θεωρούμε απαραίτητες και προηγούνται αυτών. 

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Εμπειρία, πίστη και βίωμα


Οι περισσότεροι πιστοί θεωρούν τη θρησκευτικότητά τους βίωμα. Ακούγεται πολλές φορές από τα χείλη τους η φράση «Δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί δεν το έχεις ζήσει ή αν δεν πιστέψεις δεν μπορείς να ξέρεις» και οι φράσεις αυτές είναι πέρα για πέρα ειλικρινείς. Ειλικρινείς, αλλά και απολύτως προσωπικές, όπως άλλωστε κανείς από όλους εκείνους που θετικά ισχυρίζονται, δεν το αρνείται.

Πώς νιώθει όμως κάποιος κάτι το οποίο δεν περιγράφεται με λόγια; 

Πρώτα απ’ όλα οφείλει να είναι σίγουρος για αυτό το οποίο πιστεύει. 

Πώς σιγουρεύεται; 

Η σιγουριά έρχεται με τον καιρό. Αν προϋπάρχει η ανάλογη έφεση, πολύ εύκολα. Προσχωρεί στο δόγμα οικειοθελώς. Αν όχι, με συνεχή διδασκαλία, κατήχηση από νηπιακή ηλικία. καθώς οι πιστοί γονείς (καλοπροαίρετα για κάθε θρησκεία) δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Στην διαδικασία της πειθούς κατατίθενται τα θαύματα ως αδιάσειστα επιχειρήματα και ακολουθεί αν δεν πείσουν κι αυτά, ο τρόμος της τιμωρίας.

Το παιδί δεν θέλει και πολύ... 

Κατόπιν αυτών ο νους του πεπεισμένου πλέον ανθρώπου υποβάλλεται, τροφοδοτείται από ευεργετικές ιδέες οι οποίες εδρεύουν κυρίως στη σιγουριά της αλήθειας της πίστης του. Επιθυμώ και αισθάνομαι.

Αυτή η υπερβατική αίσθηση ευφορίας που συντελείται στον νου, η ταύτιση αν προτιμάτε με το υπερφυσικό, προκαλείται μέσα από μια ισχυρή προσωπική θέληση με την αρωγή μιας απαράμιλλης σιγουριάς περί του υπαρκτού Θείου. Οι πράξεις του υποκειμένου από μόνες τους δεν έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν τίποτα αν δεν συνοδεύονται από την πεποίθηση πως Κάποιος τις παρακολουθεί, τις αξιολογεί τις εγκρίνει και τις ανταμείβει. Το εάν πράγματι υπάρχει αυτός ο Κάποιος και το αν ενδιαφέρεται (εάν υπάρχει) δεν έχει επί της οσίας καμία απολύτως σημασία διότι όλη η διαδικασία συντελείται στον νου και μόνον εκεί. Η ευδαίμονη κατάσταση εκεί γεννάται κι εκεί ευεργετεί. Το Θείο ασφαλώς και δεν οφείλει να είναι υπαρκτό, αρκεί η πίστη των πιστών σε αυτό. (πολλοί θα διαφωνήσουν, αναμενόμενο διότι εάν δεν διαφωνούσαν δεν θα πίστευαν...)

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Πραγματικότητα: ο νέος αντίπαλος.

Η πραγματικότητα είναι η πραγματικότητα, δεν μπορεί να ‘αλλάξει’ ούτε μονομερώς, αλλά ούτε και μερικώς, οπότε -αν δεν αντέχεται-, οφείλουμε συμβιβασμό, εκπαίδευση, προσαρμογή.
Με τον όρο ‘αλλάξει’ νοείται, η τροποποίηση με τρόπο βολικό ειδικά για το κάθε υποκείμενο. 

Τα υποκείμενα όμως είμαστε πολλά, θα χρειαζόμαστε τόσες πραγματικότητες όσες κι εμείς.(ποιος άραγε είναι όμοιος και με ποιόν;) 

Ως λύση φαίνεται η εισχώρηση σε μια  προσωπική, σε κάποια υποκειμενική πραγματικότητα, σε εκείνη που στέκει μακριά από κάθε άλλον, μακριά ίσως κι από εκείνο που οι πολλοί θα κρίνουν θεμιτό, υγιές ή αποδεκτό. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να τοποθετεί άξια η λέξη που κατακρίνει ή που επιβραβεύει, ανάλογα: 'φυγή' ή 'δραπέτευση', ίσως και πολλές άλλες.

Οι αδικίες που δεν αντέχονται από όλους εκείνους που παρουσιάζονται περισσότερο επιρρεπείς ή λιγότερο ανεκτικοί είναι η πρώτη αιτία απόσυρσης. 

Η λύση για πολλούς φαίνεται, εκθειάζεται, υμνείται, ορίζεται ως: Η μάχη. Ο πόλεμος εκείνος που θα άλλαζε τον κόσμο. 

Μα ο κόσμος αποτελείται από όλους εμάς οι οποίοι μπορεί να παρουσιαζόμαστε μαχητικοί ως οφείλουμε(;), μπορεί να παρουσια-ζόμαστε ως ισχυροί ώστε να λάβουμε τα απαραίτητα εύσημα (αναλόγως την παράστασή μας σε κάποιον αγώνα) όμως στην πράξη είμαστε εκείνοι που υποχωρούμε υπό την κόπωση της εφαρμογής του αδύνατου.



Το μόνο που κρατάμε από ένα κόσμο ή ένα σύστημα που αντιμαχόμαστε είναι τα νομίσματά του. Τα λεφτά του. Οι περιουσίες που του αποσπάσαμε (δικαίως, κατόπιν εργασίας εντεταγμένης στους όρους του παιχνιδιού -δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι αλλιώς-) και που επιθυμεί αδίκως το καθεστώς κάθε χώρας του πλανήτη να επανακτήσει. Αυτή είναι η πρακτική θεώρηση του ζητήματος που κρύβεται πολύ πονηρά πίσω από κάθε ηθική αξία -του συνόλου-. 

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

Σχέσεις δηλητήριο

Είναι αλήθεια ότι πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ανήκουν. Μπορεί να φταίει το χούι, ο χαρακτήρας τους οι καταβολές τους, μπορεί και χίλια ακόμα πράγματα καθώς η αιτία βρίσκει τον λόγο της στον προηγούμενο κρίκο της αλυσίδας των αιτιάσεων της διαμόρφωσης του χαρακτήρα τους και πάει λέγοντας…

Η ζωή όλων αυτών των ανθρώπων μπορεί να βρίσκεται σε σχέση, σε γάμο, σε δεσμό περιστασιακό ή μη, η παρουσία τους όμως σκορπίζεται παντού, σαν να χαραμιζόταν πλάι σε ένα άτομο και μόνο.

Ευτυχία ή δυστυχία; Θεωρώ ότι ούτε το υποκείμενο μπορεί να με σιγουριά να ομολογήσει μια και το ανικανοποίητο, καθώς δεν πληρούται, παραμένει ως τέτοιο στο διηνεκές. Ανικανοποίητο.

Όλοι οι υπόλοιποι θα μιλήσουμε ανάλογα με τις δικές μας εμπειρίες οι οποίες θα παραμένουν υποκειμενικές και άρα μοιρασμένες.

Ας προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα.

Ο οποιοσδήποτε βρίσκεται μέσα σε σχέση οφείλει κατ’ αρχήν σεβασμό. Πρέπει να σέβεται τον άνθρωπο που παρίσταται πλάι του για έναν μήνα ή για μία ζωή, το ίδιο. Οφείλει κατά την εκδοχή του Καντ, την προτεραιότητα του ορθού απέναντι στο ίδιο αγαθό.

Είναι τρόπος ζωής. Είναι θέμα αξιών.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Πολιτευόμενοι ιερείς

Ο όρος δεν μας ξενίζει τον έχουμε ακούσει και θα τον ακούσουμε ακόμα πολλές φορές. Το παράδοξο θα ήταν ο αντίθετός του, εκείνος που θα εννοούσε τους πολιτικούς να ανακατεύονται ανοιχτά και απροκάλυπτα με θέματα αμιγώς ιεραρχικά. Π.χ. Σε εκλογές αρχιεπισκόπων, εκφέροντες γνώμες και οδηγίες διοίκησης, επεξηγήσεις πατερικών κειμένων κ.ά.

Στο άρθρο δεν θα εξετάσουμε το εάν ορθά ή λαθαιμένα μίλησε ο αρχιεπίσκοπος ούτε το εάν καλώς εδόθη η απάντηση που δόθηκε από την κυβέρνηση, αλλά θα δούμε το θέμα γενικότερα, διότι αναλωνόμενοι σε μικρές πολιτικές χάνουμε την ουσία που περιλαμβάνει το σύνολο πολλών διαχρονικών πρακτικών.

Το ότι έχει δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα ο κάθε πολίτης, είναι ένα ζήτημα που δεν επιδέχεται συζήτησης. Το εάν όμως χρησιμοποιεί για την ομιλία του αυτή το βάθρο το οποίο του έχει παραχωρηθεί για άλλο σκοπό, τότε ναι, είναι θέμα προς συζήτηση.

Έχω αναφερθεί και τεκμηριώσει σε προηγούμενα άρθρα πως εκκλησία και πολιτική είναι δύο αδιαίρετα και αλληλοσυμπληρούμενα κομμάτια της καθημερινότητάς μας. Αυτή η σύμπραξη ισχύει από καταβολής θρησκειών (και άρα κόσμου) καθόσον οι δυνάμεις λυκοσυμμαχούσαν μεταξύ τους (μη μπορώντας η μία να αποτινάξει την άλλη από το σβέρκο της) αποκομίζοντας οφέλη από τον κοινό πελάτη. Τον λαό.

Χέρι που δεν μπορούσε να δαγκωθεί φιλιόταν (ένθεν κακείθεν). Το ίδιο γίνεται και σήμερα. Μπροστά στα φώτα φιλιούνται χαμογελαστοί και πίσω από αυτά δαγκώνονται αγρίως. Οι μεταξύ τους συγκρούσεις λοιπόν ποτέ δεν έπαψαν ούτε θα πάψουν (μοιράζονται όπως είπαμε το ίδιο κομμάτι κρέας), όσο τα συμφέροντα και των δύο για εξουσία στη ράχη του λαού διασταυρώνονται. (εδώ βεβαίως υπάρχει μια δικαιολογία και μια κατάκριση. Η δικαιολογία ανήκει σε εκείνους που νοιάζονται δηλωμένα για την πολιτική και έχουν την ευχέρεια να μην αγαπούν αν δεν το θέλουν και η κατάκριση για κείνους που δηλωμένα εργάζονται για την αγάπη αλλά πολεμώντας σε ξένο προς όσα διατείνονται πεδίο έρχονται αντιμέτωποι με τις θεωρίες τους). (Θα πρέπει να γίνω κουραστικός και να πω πως ασφαλώς και δεν αναφέρομαι σε όλους τους ιερωμένους.)